Rob Olthof: 25 jaar SMC en FREEWAVE
 


Wat ik met Hans Knot gemeen heb, dat onze vaders kapper waren.
Van meet af aan was ik geïnteresseerd in het medium radio en uiteraard de (pop)muziek. Nou en dat was zeldzaam op de Nederlandse radio hoor.
Tijd voor Teenagers had je en Tussen 10+ en 20-. Zaterdagmiddag op de BRT was er nog een rock programma. Daarmee moest je het doen. Pas in 1964 kwam er verandering in.

De kiem werd gelegd met Pasen 1964 toen Caroline haar uitzendingen begon voor de Engelse kust. Dus niet in 1960 met de start van Veronica, want Veronica was destijds- dus voor de komst van Joost den Draaier- even braaf als destijds Hilversum 1 en 2. Het wel en wee van de zeezenders werd beschreven in een cult magazine, zoals we dat nu zouden noemen, genaamd Hitweek, later kreeg het blad de naam Aloha.
Hitweek besteedde bijna elk nummer aan het wel en wee van Caroline en London. In 1965 schreef ik een ingezonden brief aan de redactie, welke geplaatst werd en het nummer daarop kwam de reactie vanuit Groningen van Hans Knot. In die tijd werd ik ook lid van de Free Radio Action van de Gebr. A en D Vandermeer. Eind 1968 verdwenen zij uit de zeezender scene om opgevolgd te worden door het blad Pirate Radio News van de heren Wim Herrebrugh en Dick van Schenk Brill.
Beide heren werden opgevolgd door Jacob van Kokswijk en Hans Knot, welke uiteindelijk het blad overnamen. Mijn voorliefde voor alles wat radio is werd gelegd ergens in de vroege jaren ’50 toen ik als ukkie mijn vader bezig zag met antennes en hij ’s zondags altijd moest luisteren naar “la tribune du discophile”op de BRT en “even afrekenen heren” van de AVRO, een programma over politiek.
Al draaiende aan de knoppen ontdekte ik Radio Luxemburg: ’s zondags tussen half twee en twee met de hitparade en later toen ik een eigen radiootje kreeg de Engelse uitzendingen. TV hadden we niet thuis, dat duurde tot medio 1966 toen ik van de Handelsschool afging.

REM

Wel volgde ik eind 1963 de berichten in de krant over de bouw van het REM eiland voor de kust bij Noordwijk. Op 17 jan 64 schreef ik: “de studio’s van de Rem zullen in Amsterdam gevestigd worden”. 4 maart 64 schrijf ik dat het Ned 2e net begint.

REM

Vol opwinding luisterde ik op zaterdagmorgen 29 juli 1964 op de 214 m en jawel hoor: “U luistert naar Radio Noordzee, de stem van het REM eiland”. Vreemd genoeg begonnen ze ’s morgens om tien uur tot kwart over twaalf, de zender ging toen uit en men kwam om twee uur weer in de ether tot half zeven. De grootste klapper dat jaar was voor mij een logeerpartij bij mijn neef in Voorschoten. Ik stapte uit de trein in Leiden en reed op de fiets naar Voorschoten. Daar in de Schoolstraat was een tv handelaar en daar was kennelijk wat te doen, want drommen mensen stonden voor de etalage. Nieuwsgierig als ik was stapte ik af en jawel hoor: HET TESTBEELD VAN DE REM. Opgewonden reed ik door naar mijn logeer adres en stormde binnen met de kreet: “Oom Nico, tv aan aub op kanaal 11. De REM is in de lucht”. Mijn oom - oud marinier – was al even enthousiast als ik. We hebben zeker een kwartier sprakeloos van verbazing naar het testbeeld gekeken en ’s avonds reden wij met mijn oom naar Noordwijk. Op de boulevard keken we door een zeer goede marine verrekijker naar de verrichtingen op het eiland. Een week daarop kocht ik voor mijn grootmoeder een REM antenne: je stond daar in Amsterdam voor in de rij en jawel hoor: een prachtbeeld. ’s Zondags voor acht kijken naar “de dikke en de dunne” en zo nu en dan een speelfilm. De TV was in de lucht van 18.30 tot 20.00 uur en vervolgens van 22.00 uur tot 23.00 uur. In juni 1964 was ik toevallig met mijn neef in Scheveningen, waar op die dag The Rolling Stones zouden optreden voor de REM.
Wist ik veel wie de Rolling Stones waren. Voor de deur stonden wat mensen met een portier te praten en ik mengde me in het gesprek en die mensen ( kennelijk pers) liepen naar binnen. Ik volgde. Voor ik er erg in had stonden we in de zaal waar The Stones zouden optreden. Het was er erg rumoerig. Anneke Gronloh had net iets gezongen en er was een korte pauze ingelast. Toen kwamen er 5 langharige jongens op het toneel en die begonnen te spelen. Nog voor het eind van het eerste nummer werd er al achter mij met iets gegooid. Ik ging naar de kant van de zaal en bleef nog even toekijken tot het moment dat er met stoelen werd gegooid. Dat was voor mij het teken om op te krassen. Midden in de week zou op een avond de beelden die de REM had geschoten van de Rolling Stones in het Kurhaus uitgezonden worden. Mijn vader had in die tijd een grijze eend en vreemd genoeg remde hij niet tijdig tijdens de rit naar mijn grootmoeder
en hij veroorzaakte een krasje op de lak van een Mercedes voor ons: tijd om af te wachten had ik niet: op een sukkeldraf rende ik naar het huis van mijn grootmoe-
der om niets van The Stones te missen.Tot mijn ontzetting werden die beelden echter niet uitgezonden, omdat het bestuur van de REM die beelden niet geschikt achtte als familiezender. Week in, week uit bleef ik zaterdags en zondag bij mijn grootmoeder naar de REM tv kijken. Toen kwam die beruchte datum van 17 december 1964: ’s morgens om zeven uur hoorde ik de REM nog op de radio ’s middags was het voorgoed stil geworden op de 214 m. Het REM-eiland werd op
op last van de officier van justitie Mr. Hartsuycker ingenomen. Die avond had ik een dip, maar na wat luisteren naar Caroline ontdekte ik wat moois op de 266 m en wel Radio London. Het waren nog maar testuitzendingen, maar toch. Over Caroline gesproken: op Goede Vrijdag 1964 verscheen in het journaal van 8 uur een foto van de Fredericia met de opmerking dat het schip 3 ½ mijl geparkeerd lag voor Frinton on Sea en dat men 1e Paasdag zou starten met de programma’s. Ook werd nog gemeld dat men zou uitzenden op een golflengte dicht bij Veronica. ’s Avonds laat hoorde ik inderdaad draaggolven op de 199 m en even later “Around Midnight” van Jimmy McGriff. Caroline had tenminste 1 luisteraar in Nederland. ( Ruim een maand later meldde zich Radio Atlanta, welke een mijl verderop bij Caroline kwam te liggen en van ’s avonds zes uur tot de volgende morgen uitzond op de 197 m) . Zo had je de hele dag muziek !!
Die dag putte ik mijn batterijen van de transistor helemaal uit op het strand van Wassenaar: helder als glas kwam het signaal van Caroline door! Medio november 1964 meldde Caroline dat ze een buurman hadden gekregen: een paar mijl van de Mi Amigo liet de Galaxy het anker vallen: het duurde overigens tot medio december voordat ik London ontving! In die jaren waren mijn ouders geabonneerd op de Televizier, welke later fuseerde met de AVRO bode. In de Televizier stonden regelmatig artikelen over de nieuwste zeezenders en zodoende had ik een lijstje gemaakt met de stations die er net waren bijgekomen . 270, City en zondags 390 in verband met de fantastische easy listening muziek die men draaide. In de vooravond had ik vaak Scotland aanstaan, die kwam vooral ’s avonds goed binnen en drukte het signaal van Hilversum 3 op de 240 m volkomen weg! In die jaren op school werd er behalve over de voetbal veel gediscussieerd over de presentatie van de dj’s van London en Caroline, ook feitjes als: wie had de nieuwste hits als eerste en hoe vaak “lag men eruit” en de daarbij behorende tijden van generatorstoring. In de zomer van 1966 werd de concurrentie tussen Caroline en London heviger omdat Caroline verhuisde van de 199 naar de 259 m en met een kracht van 50 kw ging zenden. Radio London maakte ook langere dagen want men besloot niet ’s avonds om 21.00 uur ( GMT) maar pas om 03.00 uur ’s nachts uit de lucht te gaan. Ik wilde dus ’s nachts nog wel eens naar de Perfumed Garden van John Peel luisteren en dientengevolge kwam ik ’s morgens met hele kleine oogjes op school. Ook Don Allen was heel populair in die tijd en ik werd lid van zijn “Wonderfull World of Daffy Don Allen”.

1967

De fatale datum 14 aug 1967 kwam, ’s morgens luisterde ik nog naar mijn favoriete zender Big L, wetende dat bij thuiskomst hij er niet meer zou zijn.
Van mijn baas mocht ik de radio meenemen naar het werk en tot mijn grote ontzetting hoorde ik om drie uur Tony Windor zeggen Big Ltime is 3 o’clock and Radio London is now closing down, gevolgd door de Big L theme.
En even na drieen was de zender voorgoed uit de lucht. Snel overgeschakeld naar Caroline, waar men een minuut stilte in acht nam. ’s Avonds laat nog liggen luisteren naar Radio 270 en Scotland. Met een brok in de keel trachtte ik die nacht de slaap te vatten. Wat tot heden voor mij een raadsel is gebleven is het feit dat het management van radio London en andere Engelse zeezenders nooit overwogen hebben hun anker voor de Nederlandse kust uit te werpen. De Galaxy verdween in een Duitse haven en is daar nooit meer uitgekomen. ( Voor de Engelsen bestaat er achter de horizon kennelijk geen luistermarkt. Engelsen beschouwen “het continent”als een gebied waar alleen Bosjesmannen wonen en waar “missie en zending”nog hoge ogen kunnen scoren. Eigenlijk hebben de offshore stations zichzelf de das om gedaan: denk aan de moord op Reg Calvert waardoor de Britse overheid eindelijk een stok had om te slaan en bij ons de brand op de Mebo 2 waardoor nu eindelijk het populaire station Veronica de nek om gedraaid kon worden).

Medio augustus gingen de meeste zeezenders uit de lucht zoals u allen weet, echter Caroline verhuisde van 6 Chesterfield Gardens in Londen naar Singel 160 te Amsterdam. Ik was die tijd net van school af, dus ik dacht in mijn naïviteit dat ik misschien wel dj kon worden bij Caroline, dus op een middag schoof ik een bandje door de brievenbus. Nooit meer wat op gehoord eigenlijk, logisch natuurlijk, maar ook omdat in die tijd- we leven nu maart 1968 de Gebr. Wijsmuller de stapels onbetaalde rekeningen beu werd en beide schepen naar Amsterdam sleepte. Onbegrijpelijk eigenlijk, want men had er beter aan gedaan beide schepen voor de Nederlandse kust te parkeren en er zelf wat dj’s op te zetten, Immers, beide radioschepen vertegenwoordigden een waarde van meer dan 1 miljoen gulden en in de haven zouden ze geen dubbeltje meer opbrengen. Later- in 2007- hoorde ik van een vriend van mijn neef dat de broers Wijsmuller met elkaar overhoop lagen. De een torpedeerde de beslissingen van de ander.

In die tijd werkte ik bij Diligentia, een uitgeversmij van vakbladen waar ik overigens later ook nog Jacques Soudan ontmoette en op een dinsdagmiddag ging ik in de pauze van het werk op de fiets naar de haven, waar ik beide schepen in de Javakade voor het eerst in levende lijve zag en foto’s ging maken. Bij de latere bezoeken aan beide schepen, die daarna versleept werden van de Javakade naar de houthavens van Amsterdam- ontmoette ik Arie Swaneveld die overwoog een van beide schepen te kopen . Zijn doel was om de Rem apparatuur te kopen en de tv zenders aan boord van de Fredericia te zetten.
Uiteindelijk werd de Fredericia gesloopt en de Mi Amigo gekocht door Gerard van Dam, waarvan later meer. Eind 1969 kocht Arie inderdaad de REM apparatuur voor een prikkie: fl. 9000,--. De TV en radiozenders verhuisden naar Naaldwijk in zijn loods waar ze nu nog steeds staan, echter de 500 watt middengolfzender werd nog later verhuurd aan Adriaan van Landschoot, de eigenaar van Radio Atlantis. Die deal met Van Landschoot was geen succes geworden, want de huurpenningen kwamen niet binnen en de eerste crash had Arie Swaneveld met Lion Keezer, die programma leider zou worden voor de uitzendingen ’s nachts onder de naam Swingin’ radio Holland. De deal die Arie met Van Landschoot maakte hield n.l in dat overdag zou Atlantis uitzenden en de avond en nacht uren zouden ingevuld worden door Swingin’ Radio Holland, waarbij Lion Keezer thuis een studio zou inrichten. Echter, die twee kregen kennelijk ruzie en ik kan me herinneren dat ik als een soort vredestichter op 1e kerstdag 1973 met Arie naar Leiden moest om te pogen Lion te bewegen de spullen te retourneren. Arie bleef voor de deur in de auto zitten. Onverrichterzake verliet ik het pand en Arie besloot maar wat op de deur te bonken om zich toegang tot het pand te verschaffen. Een politieauto kwam langs en de agent vroeg wat hij aan het doen was. De deur intrappen zei Arie en de agent reed vervolgens verder. Arie volgde een paar minuten later. Een half uur later toen mijn familie al aan het kerstdiner zat in Wassenaar kwam ik aan tafel.

Zakelijke contacten.

Mijn eerste zakelijke instincten ontwikkelde ik toen ik advertentie ging zetten in de Muziek Express waarbij ik de foto’s aanbood welke ik maakte van de Caroline schepen aan de Javakade. Maand in, maand uit ging ik advertenties zetten en zo ontwikkelde ik een klantenbestand. Wel werd ik al spoedig lid van de Free Radio Action van de Gebr. A en D Vandermeer uit Rotterdam en de Daffy Don Allen fan club uit Engeland. De club van de Gebr. Vandermeer kwam al spoedig in Engelse handen.

Ondertussen werd ik lid van diverse clubs in binnen- en buitenland. Uiteraard was ik abonnee van PRN van Hans Knot. Eind 1969 – de beide Caroline schepen lagen nog steeds in Amsterdam en de activiteiten van de “259 gang” die zgn geld zou inzamelen voor het uit de haven slepen van de Caroline schepen ging ter ziele. Vrije radio leek dood, echter eind 1969 gonsde het van de geruchten inzake Radio Noordzee vanaf de Mebo 2, welke in Slikkerveer bij De Groot en Van Vliet werd omgebouwd tot zendschip. Eind 1969 had Diligentia ( de uitgeversmij waar ik werkte) Joost den Draaier op een personeelsfeestje en Willem van Kooten wist mij te vertellen… toen al! dat er ook Nederlandse uitzendingen zouden volgen. Vreemd eigenlijk… Van Kooten werkte toen nog voor Veronica!

RNI

En ja hoor, op een zaterdag middag eind januari 1970 kwam loud and clear het signaal binnen op 186 m. Wel met een brommetje ( dat hebben ze er nooit uitgekregen), maar toch.
De Engelse uitzendingen leken op een reïncarnatie van Caroline: Roger Day en anderen… fantastisch gewoon. De single Man of Action kwam in Nederland rond de juni maand uit op Chapter One label en later op Decca. Mijn eerste exemplaar kocht ik in Londen. De charme van RNI luisteren in die tijd was: op welke frequentie zit hij vandaag? Van 186 naar 190 m ( geen succes!), van 190 naar 244 m ( veel betere frequentie) van 244 naar 217 m en later 220 m. De ene dag had je meer last van de stoorzender dan de andere. Toen RNI na het weinig succes-
volle “Engeland avontuur” weer naar de Nederlandse kust terugkeerde, ben ik eens met Rederij Jac Vrolijk een kijkje gaan nemen en zo ontstond mijn idee om op regelmatige basis vanuit Scheveningen boottochten te gaan organiseren.

ZEEZENDERDAGEN

In 1972 ontmoette ik op de kade ene Jacques de Gier van het Seanews centrum. Jacques de Gier was cineast die o.a. voor het NOS journaal filmde en toevallig maakte hij ook opnames van de 3 zeezenders voor de kust van Scheveningen.
Op een gegeven moment deed hij mij het voorstel om in zijn Seanews centrum
( een zaal aan de kade) een zgn zeezenderdag te organiseren. Zo ontstond de eerste zeezenderdag. Vaste bezoekers waren de toen nog onbekende Ruud Hendriks, Ben Bode en Erik de Zwart, die ik ook nog eens een keer de toegang had geweigerd onder druk van De Gier, omdat de zaal te vol was. Elke keer als ik Ben Bode spreek word ik daar nog aan herinnerd.
In latere jaren werden de zeezenderdagen gehouden in o.a. het Badhotel te Scheveningen en in Haarlem in Hotel Die Raeckse en zelfs nog eens een keer in het parochiehuis van de Obrechtkerk te Amsterdam.

Capital Radio. In juni van 1970 kwam totaal onverwacht Capital Radio vanaf de King David voor de kust van Noordwijk te liggen. Capital Radio zond uit met behulp van een ringantenne, welke van een dusdanige gammele constructie was dat bootsman Arie van de Bent er nog een been door verloor. De zender was de oude 10 kw zender van Radio 270, echter men gebruikte slechts 1 kw omdat anders de antenne smolt! De muziek die uitgezonden werd was fraai: easy listening met als herkenningstune van Capital: Watermusic van Haendel!
Lang heeft dit avontuur niet mogen duren, reeds na enige weken lag de boot alweer in een werf in Zaandam voor herstellingswerkzaamheden; mijn neef en ik hebben daar nog rondgekeken en foto’s gemaakt. In november dat jaar hoorde ik op een avond dat zij problemen hadden met het anker en men ging toen
( voorgoed ) uit de lucht. De andere dag lag men op het strand van Noordwijk.
Ik had een fikse griep en kon tot mijn woede niet met mijn vader meerijden naar mijn familie in Noordwijk om daar op het strand naar de boot te kijken. De overkoepelende organisatie International Broadcasters Society ging failliet en de boot werd verkocht.

Uiteindelijk ben ik in 1971 begonnen met boottochten, zij het op kleine schaal. In die tijd kwamen er nieuwe muziekbladen op de markt, w.o. een blad, uitgegeven op krantenpapier van een zekere “Koller en Otten”, beide heren hadden een pension in Amsterdam, vooral bekend bij alle Europese nichten. Toen Noordzee na 24 sept 1970 uit de lucht was, kwamen zij met de “Radio Noordzee drive-in show” op de proppen. Frank Koller beweerde dat hij nog als dj gewerkt had op de Mi Amigo. Beide heren wilden in hun krant publiciteit maken voor de boottochten, echter daar is in de praktijk niks van terecht gekomen.
Wonderlijk is dat toch dat je bij elk radiostation mensen aantrekt, die in feite met het radiostation niets van doen hebben, maar zich toch als “belangrijk”gaan presenteren. Radio trekt toch vele vreemde snuiters aan. Jaren later heb ik mij over dit fenomeen verwonderd toen een commercieel radiostation een feest organiseerde ter gelegenheid van de in gebruik neming van een middengolf frequentie. Allerlei figuren, ook zangers die nooit op die zender gedraaid zouden worden, maakten hun opwachting. Zien en gezien worden is het credo!
In mei 1971 meende de Veronica directie contact op te moeten nemen met Captain Tom om te proberen de Mebo 2 binnen territoriale wateren te krijgen.
Dat resulteerde in een bomaanslag hetgeen weer een mooie aanleiding was voor de Nederlandse regering om eindelijk de wet op verbod zeezenders te ratificeren.
Op die zaterdagavond in mei 1971 stonden duizenden mensen op het strand te kijken naar die enorme fik op de Mebo. In de televisieuitzending Avro’s Televizier beweerden de bemanningsleden van Veronica niets gezien te hebben. Aan boord van de Norderney nam men de uitzendingen van de Mebo op. Huichelachtig gewoon. Veronica legde hiermee de basis van het eind van Veronica en andere schepen voor de Nederlandse kust. Hoe stom kan je wezen?

De AVRO bode vond het idee van “piraatje kijken”eigenlijk wel leuk en zo had ik op een zaterdag in mei ‘73 ruim 200 man op de kade staan die naar RNI, Veronica en Caroline wilden. Echter: Jacques Vrolijk kwam op me af met de mededeling dat het “feest” niet door kon gaan omdat het veel te stormachtig was op zee.
Je had de mensen moeten horen die middag. Een week later tijdens rustig weer
werd de tocht overgedaan.

Steph Willemse

In juni 1974 was in het journaal van acht uur een item te zien over een zendschip voor de kust van Zandvoort: Radio Condor van Steph Willemse. Hans Knot verzocht me eens contact op te nemen met Steph en een verhaal te maken voor de PRN. Ik heb Steph een fors aantal keren bezocht aan de Rijksstraatweg 683 te Haarlem waar hij samenwoonde met Fietje van Donselaar. Steph nodigde me uit om op een zaterdagmiddag met de tender vanuit IJmuiden naar de Condor te komen. Aan boord van de Condor maakte ik ook kennis met Ron de Loos, die destijds zich voorstelde als zendertechnicus. Even daarvoren had ik op het strand van IJmuiden op de 270 m band iets van een draaggolf gehoord wat dus kennelijk afkomstig was van de Condor. Ik ging in de “zendruimte”van het schip zitten en zag dat er opeens een enorme witte rookwolk uit de zender kwam.
“Einde zender”sprak Ron droog. Steph keek sip. In de hoek zag ik de overblijfselen van de Capital Radio zender, inmiddels 3e hands, want hij was zijn electromagnetisch leven begonnen aan boord van de Ocean 7 van Radio 270.
Volgens Steph zou het nog maanden duren voordat die zender van 10 kw in de lucht zou komen. Ik besloot aan dek te gaan en ontdekte dat de kust al aardig dichterbij ging komen en dat was de bemanning ook al opgevallen. Het anker sleepte over de zandbodem en Steph had via de 27 mc de hulp van een sleepboot ingeroepen. Later, toen we met Condor en al in de haven van IJmuiden parkeerden, bleek dat de sleepkosten het budget van Radio Condor hadden uitgeput. Einde Condor.

Na de close down van de zeezenders voor de Nederlandse kust ben ik vanuit Zeeland boottochten gaan organiseren, daarbij geadviseerd door Frans Schuurbiers van Baffle magazine. Zeeland charters heette die organisatie en via deze mensen hebben wij nog vele geslaagde trips naar de Mi Amigo gemaakt. Een keer ben ik met een stikoude logger “De Albatros”vanuit IJMuiden naar de Mi Amigo gaan maken, dat wil zeggen: die bedoeling hadden we. Echter we kwamen uiteindelijk niet verder dan de Delmare voor de Zeeuwse kust, want de schipper meldde dat het sleeplog niet werkte en zodoende kon hij zijn koers niet bepalen. We stranden nog op een zandbank: de aardappelbult en konden ruim 6 uur niet varen. Op de terugweg ter hoogte van Scheveningen stak een enorme storm op die ons allen zeeziek maakte en een Belg ging nog door een glas in lood raam en al het serviesgoed was gruis geworden. Biddend lag iemand op de grond, ik pakte de microfoon van de de scheepszender en riep een sos bericht welke de woedende schipper mij afhandig maakte. Van mijn oom hoorde ik later dat er inderdaad vanaf het vliegveld Valkenburg naar ons gezocht werd.

Rond eind jaren zestig kwam ik in contact met Gerard van Dam, allereerst in zijn flat aan de Voltastraat 9 in Badhoevedorp. In die tijd zou Ronan O’Rahilly met Caroline tv starten en dat had de volle belangstelling van Arie Swaneveld en mij.
In de gang had Gerard diverse filmdozen liggen ( of ze vol waren of niet, dat liet hij me niet zien) en hij beweerde dat Caroline TV binnenkort met uitzendingen zou beginnen. Nou, hoe dat afliep weet u allen. Het vliegtuig bestond waarschijnlijk alleen in de fantasie van Ronan.
Gerard van Dam kwam ik later weer tegen op het Melkpad te Zaandam ( hij had net voor fl. 20.000,-- de Mi Amigo gekocht en voor het oog van de wereld wilde hij daar een museum van maken) . Toen ik echter Chicago tegen kwam en iemand vertelde mij dat hij de zendertechnicus was, wist ik dat Gerard met de boot naar buiten wilde. Op 1 september 1972 lag de Mi Amigo voor de kust van Scheveningen, bijna klaar voor de 259 m tests, die overigens later op 199 m uitgevoerd zouden worden. De Mi Amigo werd door een kennis van mijn chef naar buiten gesleept naar de kust voor Scheveningen. De rekening werd niet betaald! Later op die avond belde mevrouw van Dam mij op met de smeekbede of ik kans zag Gerard aan land te houden: “die jongen verdrinkt nog eens”. Lion Keezer werd secretaris van de Caroline fanclub en in die hoedanigheid benaderde hij me of ik mee wilde doen. Na ruim 2 uur praten in Wassenaar hoorde ik niets meer van hem, totdat ik hem tot mijn verwondering weer zag bij mijn toenmalige werkgever Phonogram. Maar dat is een heel ander verhaal. Gerard van Dam had een speciale truc om snel aan adverteerders te komen: hij stapte een winkel binnen en vroeg of men geinteresseerd was in reclame. Ja, zei de eigenaar dan. Mag ik even opbellen vroeg Gerard. Hij belde vervolgens met het eerste Caroline kantoor aan de Zeekant te Scheveningen.
Via de 27 MC band ging de tekst naar boord toe, waar hij vervolgens werd voorgelezen. Diep onder de indruk van de snelheid van werken tekende zo’n winkelier dan het contract.

Die gedenkwaardige dag van de 27e februari 1973.

De allermooiste boottocht die ik me herinner was op die koude, maar zeer heldere dag midden in de winter. Zowel Hans Knot en ik waren in Scheveningen.
Wij waren uitgenodigd om een tendering van de Mi Amigo bij te wonen. Op die dag waren aanwezig: Hans Verbaan ( een mede organisator van boottochten) en Martin de Wit ( haven fotograaf, die wat jaren later met de noorderzon verdween), Paul Alexander Rusling ( hij stapte in 3 delig pak aan boord van de Mi Amigo) alsmede het voltallig Malboro team. Na afloop van de tocht kon je altijd een heerlijke biefstuk eten in “Het Gulletje”een havenrestaurant annex cafe en tevens was het boekingskantoor van Rederij Vrolijk daar gevestigd.

EVANGELISTEN

Al snel kwamen de dominees om de hoek kijken: Johan Maasbach was wel geinteresseerd in een uurtje op de radio evenals dominee Toornvliet, welke later nog een rol zou spelen in het schip welke onder de naam Radio Condor moest gaan zenden. Beide heren “ adverteerden”met het evangelie, maar hadden in feite meer belangstelling voor het geld wat via de gelovigen op hun bankrekening kwam. Ik kan me van de Caroline mensen nog de verhalen herinneren als Maasbach die begon te zeuren als het vermogen van de zender iets werd teruggedraaid.

Later dat jaar kwam een verhaal de wereld in van een zekere meneer Wenderholt, directeur van Bookpress bv, o.m uitgever van Chick en Candy. Deze meneer Wenderholt bracht ik in contact met Arie Swaneveld. Er werd o.a. gesproken met Steph Willemsen, die zijdelings betrokken was bij het Capital Radio project, want dominee Toornvliet wilde ook graag dat zijn parochie hem op de tv zou zien. Door onvoldoende financiele armslag flopte dit project. Later haalde Wenderholt nog de kranten met zijn Chick tv, welke echter ook nooit van start ging.

Yvonne.

Op het werk was een blonde, langbenige blonde telefoniste, Yvonne genaamd.
Yvonne was een lieve meid met niet al teveel intelligentie, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door moeder natuur met haar “looks”. Collega’s die een andere ingang van het gebouw moesten zijn, liepen eerst bij haar binnen en gingen vervolgens naar hun werkplek.
Yvonne had een hobby: het luisteren naar de zeezenders.

Yvonne was ongelukkig in de liefde, zo vertelde ze. Maar, zo zei ze: “ik ga binnenkort naar Spanje en ik heb gehoord dat de Spaanse jongens heel lief zijn voor blonde meisjes zoals ik.
Yvonne vertrok voor 2 weken naar Spanje. We kregen een kaartje van haar waarin ze vertelde over het vinden van haar grote liefde: Antonio. Antonio was technicus en wel op het gebied van reparatie van auto’s en generatoren en voor dat doel was hij benaderd om op het zendschip Mi Amigo te komen werken. Yvonne was hemelsblij. Antonio kwam over naar Nederland en misschien… in haar hoofd begonnen de bruiloftsklokken al te luiden.
De twee weken vakantie waren voorbij en iedereen was benieuwd om Yvonne te zien. Ze was nog net zo bleek als voor de vakantie. Maar ze was vrolijk en praatte aan een stuk door. Veel gezien had ze niet van de plaats waar ze zat. Uitsluitend het plafond meldde ze onschuldig. Antonio was dus heel potent!
Na ruim een week ( ik stond toevallig bij haar) ging de telefoon: Antonio aan de lijn: hij had een baan op de Mi Amigo gevonden en kwam over naar Nederland.
En inderdaad: na enige dagen, op een vrijdag stond Antonio in het kantoortje van Yvonne. De hormonen vlogen door haar lichaam . Er werd een inval telefoniste gevonden en bij de conciërge, tevens kantine beheerder werd er even een ruimte geschapen om alvast een generale repetitie van de huwelijksnacht te oefenen.
Na een uurtje kwam ze weer in de telefooncentrale, Antonio ging weg, maar niet naar de Mi Amigo, hij had nl vakantie in Nederland om zijn vriendinnen af te lopen.

Muziek.

Mijn allereerste popconcert was het beruchte concert welke Johnny Hallyday had in het Concertgebouw in Amsterdam op 31 maart 1963. Later zou de VPRO tv het concert op 24 april 1963 uitzenden; een dag later sprak De Telegraaf er schande van. Zedeloosheid, verwilderde jeugd enz.
Vanaf april 1963 tot heden ben ik platen- en later CD’s gaan verzamelen van Hallyday. Elvis Presley, Little Richard, Jerry lee Lewis volgden spoedig. Zoals al eerder werd gezegd: veel muziek was er niet op de radio tot de komst van Caroline. Een uurtje Tijd voor Teenagers, het pop programma van Guy Mortier op de BRT op zaterdag en Tussen 10+ en 20- van Jos Brink AVRO. In de avonduren bij het huiswerk maken natuurlijk Radio Luxemburg. Midden jaren 60 kwam onder druk van het zeer populaire popblad Hitweek/Aloha een poptempel in Amsterdam: Paradiso genaamd en vanaf die tijd heb ik daar behoorlijk wat bands horen spelen. Zelfs de Pink Floyd trad daar op!

Hans Knot

Zoals gezegd heb ik Hans Knot leren kennen door het blad Hitweek. De ene keer schreef hij iets over de Engelse zeezenders, de andere keer reageerde ik daarop. Zo kwamen we in contact met elkaar en begonnen elkaar te bellen, te schrijven en tenslotte ook te ontmoeten. Wij stimuleerden elkaar door het doorgeven van namen van bekende bands en op dj’s die de moeite van het beluisteren waard waren.
Elke keer als de krant iets schreef over het fenomeen zeezenders werd het artikel uitgeknipt en bewaard. Nu nog bezit ik diverse nummers van Avro Televizier, waarin de programmering staat van o.a. de REM. De fanclubs van de vrije radio bestonden eigenlijk nog niet ( de Free Radio Action stopte vrij spoedig), Hans Knot was de eerste met het blad Pirate Radio News. In die tijd begon ik met de boottochten vanuit Scheveningen naar de 3 piratenzenders en werd aldus een geduchte concurrent voor Hans Verbaan. In 1973 ging ik op verzoek van Hans Knot een bezoekje brengen aan Steph Willemsen, de eigenaar van Radio Condor, welke in de zomer van 1973 voor de kust van Zandvoort geparkeerd lag.
Steph betrok een flat aan de Rijksstraatweg te Haarlem met ene Fietje van Donselaar en haar kinderen. Steph nodigde me al spoedig uit om de boot te bezoeken. Hij had een zelfbouwzender aan boord staan alsmede de restanten van de zender van Capital Radio. De laatste was dus een 3e hands zender, want deze stond eerst aan boord van de Ocean 7 van radio 270 . Beide zenders werkten zeer gebrekkig en het signaal van de 100 watt zender kwam in Amsterdam niet door.
Het was helemaal een zootje want het “anker” was een soort veredeld touwtje en bij mijn bezoek aan de Condor lagen wij bijna op het strand van Zandvoort.
Steph kon de zaak financieel niet meer behappen en verkocht door een truc
de boot aan Van Landschoot, de eigenaar van Radio Atlantis, welke tot okt 73 uitzond vanaf de Mi Amigo. Ik had Arie Swaneveld na het lezen van een artikel over Van Landschoot in de Avro bode getipt en zo besloot Arie om zijn zender te verhuren aan deze Belgische heer. Dit werd het begin van het Atlantis drama, welke jaren na beeindiging van de zender nog bij de arrondissementsrechtbank in Den Haag werd uitgevochten. Ik mocht nog komen opdraven als getuige a charge. Jaren later- tijdens een Mi Amigo conventie in Zoersel eind jaren ’90 kwam ik Van Landschoot nog een keer tegen. Een keurige heer geworden, met stropdas en colbert. Ik ging achter hem staan en zei zachtjes: u moet de groeten hebben van Arie Swaneveld…. De man bevroor! Die zelfde grap heb ik in London nog eens uitgehaald toen Ronan O’Rahilly ook in de zaal was tijdens een zeezenderbijeenkomst in een hotel. U moet de groeten hebben van Ben Bode ( ex
Caroline programmaleider en later directeur van Radio Paradijs) . Beide heren konden niet met elkaar door de deur en ook Ronan ‘bevroor” even toen hij dit hoorde.

DE HENDRIK JAN VAN BOB PEETERS EN MEVROUW OOSTERVELD.

Mijn contacten met Steph Willemsen bleef ik aanhouden: op een gegeven moment belde hij me op of ik langs wilde komen. Hij haalde me van het station af en wij reden door naar het Spaarne. Daar lag een scheepje: de Hendrik Jan genaamd van Bob Peeters, een avonturier die net uit Egypte terug was gekomen en zichzelf beschouwde als een “schuimer”. Hij kwam in contact met de Amsterdammer Otto Weiler. Van deze Weiler kreeg hij de opdracht om een kottertje te kopen voor de sportvisserij op de Noordzee. In Bruinisse tikte Peeters de vroegere IJmuiden 17 de Hendrik Jan voor dertigduizend gulden op de kop. Het schip werd naar de haven scheepswerf Vooruit in Zaandam gesleept om daar verbouwd te worden. Toen de verbouwingskosten hoger en hoger werden wilde Weiler wel van het schip af. Bob Peeters kwam toen in contact met mevrouw Oosterveld, de rechterhand van Ds. Toornvliet. Bob Peeters wilde- gestimuleerd door Steph Willemsen- van het schip een radioschip maken en voor een zacht prijsje de preken van Ds. Toornvliet uitzenden. Ds. Toornvliet hield de boot af
( dat deed hij overigens ook al bij Capital Radio en Radio Condor), maar mevrouw Oosterveld was begeesterd van het idee om het evangelie via de radio te ver-
kondigen. Ze richtte met Bob Peeters de stichting SOR ( Stichting Operatie Radio) op en kocht voor fl. 85.000,-- het schip van de heer Weiler. De taxatieprijs van het schip was fl. 75.000,--. Van de koopsom werd fl. 5.000,-- direct voldaan bij een Amsterdamse notaris, de rest zou van de sponsors van de Stichting SOR moeten komen.

Merchandise. In Engeland had je destijds de Free Radio Campaign en en nog een club uit Blackpool, welke o.a. de LP’s van Jumbo records en tapes verkocht.
Achter Jumbo zat Ray Anderson, een uitstekende producent- duur en louche.
Zijn produkties waren o.a. de uitstekende dubbel LP’s Ten years of offshore Radio en Another 10 years. Er zal geen zeezender fan in dit land zijn die ze niet heeft.
Op een dag toen mijn ouders in Engeland waren, besloten zij op dringend verzoek van mij zo’n LP te gaan halen op het adres 15 Clifton Gardens in Londen.
Bellen bellen,er werd niet open gedaan. Echter, de buurvrouw wist te vertellen dat “hij opnieuw in de gevangenis zat”. Wie daarmee bedoeld werd, zal wel een raadsel blijven. Later kwam ik Ray Anderson weer tegen en wel op schiphol, maar dat is een ander verhaal!

Oprichting SMC.

Van beroep ben ik debiteuren incassoman. Op een gegeven moment had ik een vordering op een stichting, maar ondanks alle moeite kreeg ik de centen niet binnen. Ik ben gaan bellen met het ministerie van justitie in Den Haag en een heel behulpzame ambtenaar, welke kennelijk om een praatje verlegen zat, vertelde wat over stichtingen ed. Na het gesprek heb ik mijn neef gebeld en nog tijdens de pauze van kantoor ben ik naar de notaris gegaan en zo ontstond Stichting Communicatie, welke later gewijzigd werd in Mediacommunicatie ( een naam overigens die bedacht werd door Erik de Zwart).

De eerste produkties:

Freewave had destijds een uitstekende producer, Ton van Draanen en die stelde mij voor om een EP te maken met de Mi Amigo jingles erop.
Zo ontstond de 1e grammofoonplaat van smc, getiteld Mi Amigo souvenirs.
Er werden er in die jaren meer dan 3000 van verkocht. Diverse ep’s en LP’s volgden waarvan de LP “Zeezenders 78-79”de best verkochte was. Geproduceerd door Ruud Hendriks en Erik de Zwart, met fragmenten aangeleverd door Hans Knot en Piet Treffers. Toen hij net uit was, kreeg ik een briezende Ferry Eden aan de lijn: hij had ook het idee gehad voor zo’n plaat en nu was ik hem voor. Razend was hij. Ik heb hem toen geadviseerd nog dezelfde dag naar de dokter te gaan!
Daar de Mi Amigo in maart 1980 zonk, ebte langzaam de belangstelling voor de zeezender mechandise enigszins weg. In samenwerking met Hans Knot en Piet Treffers( de voorzitter van smc destijds) werd een hommage cd aan Caroline uitgebracht, welke uitstekend verkocht: “The legend lives on”. Ook op andere terreinen werd smc aktief. Zo bracht ik eens een bezoekje aan “De Kroeg” in Amsterdam, destijds een zeer bekend jazz cafe. Daar zag ik op een avond Rosa King ( blues zangeres) optreden. In de pauze ben ik op haar afgestapt en gevraagd of ze het leuk vond als we de komende vrijdag een live LP met haar zouden opnemen. Nou, dat vond ze heel leuk en binnen 3 weken lag de LP “Rosa King’s favourite blues” in de verkoop. Ik was zo handig om op de dag van opname meteen acceptgirokaarten uit te delen en de mensen die die avond aanwezig waren van zo’n kaart te voorzien. Aan het eind van de week had ik al 250 LP’s verkocht terwijl hij nog geperst moest worden. Geheel overmoedig geworden had de eigenaar van Jazz Cafe De Kroeg mij gevraagd of ik ook mee wilde participeren in een Salsa weekend in Sneek. Tijdens de Sneek week zijn er duizenden toeristen daar die weleens wat anders willen horen dan uitsluitend Andre Hazes en dat soort muziek. Met SMC werd afgesproken dat tijdens een Salsa festival in Eindhoven opnames gemaakt zouden worden van salsa bands en die zouden in Sneek verkocht worden. 3 dagen zou het feest, welke gehouden werd in een paardenstal, duren. De eerste avond kwamen 5 mensen kijken ( in de stal was er plaats voor ruim 300 mensen) , dus een gigantische flop. De tweede dag kwamen er maar liefst 10 man kijken, daarna werd het feest afgelast. De cateringboer uit Volendam kon zijn vlees aan de paarden opvoeren en als u nog eens in de buurt van Sneek komt, ga dan kijken. Die dieren hadden het weekend van hun leven. Met 500 LP’s keerde ik weer terug naar Amsterdam.

MERCHANDISE

Zoals ik al eerder vermeldde bestonden de produkties van smc in de eerste jaren uit zeezenderplaten, posters etc. Echter niet voldoende om de stichting draaiende te kunnen houden. Samen met mijn neef, de eerste voorzitter van SMC richtten wij een aantal fanclubs op: Rod Stewart, Olivia Newton John, Lou Reed en Neil Diamond fanclub. Bij concerten deelden we folders uit die ik liet maken bij de uitgeverij waar ik werkte. Daar stond een man de hele dag aan het Rank Xerox kopieerapparaat. Ik stopte hem fl. 100,-- toe en hij ging gedurende 2 dagen ruim 4 uur overwerken om zo’n 10.000 folders te produceren die vervolgens bij de Partij van de Arbeid gesneden werden. De man van de drukkerij kreeg een paar grote sigaren van mij. Vervolgens kwam neef Julsing de folders ophalen om ze ’s avonds uit te delen. Posters waren erg in in de zeventiger jaren en na zo’n concert was ik weken bezig met die dingen in een koker te versturen.

BRIESENDE SCHOONVADER

Een andere dj kruiste mijn pad en wel jaren later. SMC had destijds een advertentie contract lopen bij Free Radio Magazine tegen een voordelige prijs per halve pagina. In ruil daarvoor moesten er stukjes verschijnen over het wel en wee aan boord. Nu ben ik zelf slechts 2x aan boord van de Ross Revenge geweest en kon dus onmogelijk op de hoogte zijn van alle ins en outs. Dankzij de hulp van de schipper werden er schrijvers gevonden die de rubriek “Vaar mee met SMC” maandelijks van info voorzagen.Deze artikelen waren nogal kritisch hetgeen de woede van de organisatie opleverde. Echter dankzij o.a. de fans die geld betaalden om op een trip mee te gaan vanuit Nieuwpoort kon ook de tender betaald worden.

Bisexueel


In een van de artikelen uit de rubriek ‘Vaar mee met SMC” werd gewag gemaakt van een dj die aan boord overtuigd homo was ( dacht iedereen).
Op een gegeven moment had de desbetreffende dj besloten te trouwen met een vriendinnetje van hem. Deze persoon was echter bi sexueel. Dat werd in een artikel van een van de redacteuren uit de doeken gedaan. Het vervelende was dat een exemplaar van Free Radio magazine in handen kwam van zijn schoonvader. Briesend belde hij ’s zondag morgens op de redactie van het FRM op en kreeg Jose Herps aan de lijn. Vervolgens belde zij met mij: wie het stukje geschreven had en dat zij een kwade schoonvader aan de lijn had. Om een lang verhaal kort te maken, de dj is uiteindelijk toch met haar getrouwd. Bij onze bezoekjes aan Malcolm in Londen krijgen Hans Knot en ik dit soort verhalen zeer regelmatig te horen: over totaal overspannen dj’s die psychiatrische hulp nodig hebben, aan de drugs zijn, enz enz.

Ben Bode van Radio Paradijs

Na het debacle van zijn station in 1981 ben ik op verzoek van Hans Knot een bezoekje gaan brengen aan Ben, die destijds in de Hoge Nieuwstraat in Den Haag woonde. Hij had een opname studio voor artiesten en commercials onder de naam Probe Score. Bij zijn studio was ook vast aanwezig ene Ferry en die maakte wat leuke deuntjes op zijn synthesizer. We spreken nu over de jaren 1983/84. Op een gegeven moment maakte Ferry een melodietje op de muziek van Loving Awareness met een watervalletje en andere natuurgeluiden daarin.Ik vroeg toen aan Ben om een aantal kopieën te maken die ik mogelijkerwijs op een paranormaal beurs kon verkopen. Veronica had in die jaren een programma getiteld “Het Zwarte Gat”over paranormale onderwerpen. Ik heb toen op een door Veronica onder de naam Paravisie beurs een tafeltje gehuurd voor een beurs in de Rai in Amsterdam. Ik had een tasvol met bandjes en die was ik binnen 2 uur kwijt. Ik vroeg mij toen af of het niet verstandig zou zijn om zelf dit soort beurzen te organiseren. Nadat ik dus alle bandjes had verkocht, begon ik op die zelfde beurs adressen te verzamelen van alle standhouders. In die tijd had ik net een pc in huis en ik begon die adressen in te kloppen. Elke maand kocht ik een blad op het gebied van het paranormale en toen ik na enige tijd ruim 200 adressen had, begon ik voor smc zelf beurzen te organiseren. Die beurzen waren een groot succes, zelfs zo’n succes dat de zalen allengs groter en groter werden.

Samantha.

Op verzoek van FRM of Freewave (weet ik niet meer) ben ik een keer naar de Valkenboslaan te Den Haag gegaan waar Ellen Kraal (was haar werkelijke naam)
woonde. Samantha was op Caroline te horen en wel ’s nachts van 3 uur tot 6 uur waarna Radio Mi Amigo startte. Bij het betreden van de trap werd ik getracteerd op de kreet: “Fuck off Peter”. Bij binnenkomst zag ik dat Ellen verwoede pogingen deed Peter die op haar schoot zat, van zich los te maken. Ik interviewde haar kort, waarna we naar een lokale pub gingen om wat te drinken en vervolgens bij Man San (Chinees aan de Laan van Meerdervoort) wat te gaan eten. Ellen at niet veel dus Peter at 1 ½ portie. Van het een kwam het ander en zo namen allengs de bezoekjes aan Ellen toe. Ik had meerdere kennissen in Den Haag wonen en vaak gingen we met zijn drieen even uit. Ellen had het taalgebruik van een bootwerker en in die jaren was ik daarvan zeer gecharmeerd. Ellen blowde wat en dronk tamelijk veel. In die eerste jaren durfde Ellen nog met het openbaar vervoer en zo inviteerde ik haar eens op een dagje Amsterdam. Ze zou ’s middags me van kantoor halen. Ik zat toendertijd in een statig pand aan de Tesselschadestraat, achter het Leidseplein. “Ik moet piesen” zo kondigde ze zichzelf zeer luid in de gang aan. Gelukkig waren de meeste van mijn collega’s rond dat middag uur al aan het wandelen.
In haar huis aan de Valkensboslaan was het een komen en gaan van vogels van divers pluimage. DJ’s van piratenzenders kwamen ook langs. Er werd geblowd en gedronken en die combinatie deed Ellen geen goed, want ze begon zich vreemder te gedragen echter dat valt buiten het kader van dit verhaal. In die tijd trouwde ze nog met een zekere Ronald, een heel vriendelijke man, echter dat huwelijk hield niet lang stand. Kort daarna kreeg ze last van een soort verlatingsangst, hetgeen door menig mannelijke bezoeker werd uitgelegd als uitnodiging om te blijven slapen. Ellen is toen met Ronald nog naar Nieuw Zeeland geweest en is
kort daarna toch weer teruggekeerd naar Nederland. Haar grootmoeder die onder haar woonde had de flat nog aangehouden. Merkwaardig is dat op de laatste avond voor haar vertrek zij ging “glaasje draaien”en uit dat experiment kwam uit dat ze zou terugkeren uit Nieuw Zeeland, hetgeen geschiedde.
Na haar terugkeer uit Nieuw Zeeland werd ze helaas steeds vreemder. Een vriend van mij, Theo Tromp was eens iets met haar gaan drinken in de “lachende Koningin” een alternatieve pub in Den Haag. Bij sluitingstijd weigerde ze te vertrekken en het kostte hem fysieke kracht om haar daar weg te krijgen. In de destijds zeer bekende Captains Cabin bar in Scheveningen mocht ze ook niet meer komen omdat ze eens dronken op de tafel is geklommen en aldaar op de tafel stond te plassen. Die eigenaardigheid had ze trouwens vaak als ze dronken in een cafe zat. Samantha was een beetje nymphomaan en bij haar thuis was het een komen en gaan van mannen, waaronder ik dus. Op een zaterdag kwam ik bij haar thuis en daar zat een zekere meneer X, welke een zeezenderfanclub leidde.
Die meneer X had op die middag al een paar blikjes Heineken achter zijn kiezen en Samantha stelde hem voor een stickie te roken. Nauwelijks had hij zijn sigaret opgerookt of hij stond van de bank op en ging boven op haar eikenhouten tafel staan en hield een monoloog van ruim een uur waarin zijn huwelijk op tamelijk negatieve wijze werd verhaald aan steeds verbaasder kijkende toeschouwers en na dat uur zakte hij uitgeput op de bank terug. Samantha en ik droegen hem naar de slaapkamer waar hij kon uitrusten. Zij ging in de keuken wat te eten halen en ik bezocht even het toilet. Toen ik na nauwelijks 3 minuten terugkwam zag ik meneer “X”op het dakterras staan en met zijn armen vliegbewegingen maken. Zelden ben ik sneller naar voren geschoten om hem van dit dwaze idee af te helpen. Wederom meneer “X” te slapen gelegd. Die middag eindigde voor mij met het in lijn 3 persen van meneer “X”en toen ben ik ook maar naar huis gegaan.

Ross Revenge

Een keer is Samantha aan boord geweest om programma’s te maken. Dat schijnt- het fijne daarvan heb ik nooit gehoord- geen succes te zijn geweest en daarom mocht ze nooit meer terugkomen. Korte tijd nadat ze weer terug was in Den Haag heb ik getracht voor het FRM een interview te maken met haar. Alles stond klaar: microfoon en taperecorder toen er iemand voor haar belde en zij kort daarop van baan veranderde. Ze kwam te werken in een relaxhuis. Dat relax huis bestaat nog steeds en dat wordt gerund door een ex acquisiteur van Radio Noordzee notabene.

HET ZINKEN

Maart 1980 werd ik op een avond gebeld: een fan meldde dat de Mi Amigo zinkende was. Inderdaad had ik die middag de noodsignalen al gehoord in de vorm van allerlei codes en bandjes die werden gedraaid ipv live programmering.
Die avond heb ik tot het einde geluisterd. Een zeer dramatisch afscheid. Voor alle fans leek het of het definitieve afscheid van het fenomeen zeezenders nu toch eindelijk gekomen was. Als ik smc wilde laten voortbestaan, moest ik andere activiteiten gaan ontplooien, maar welke?
In 1981 werd ik op weg geholpen tot activiteiten in de paranormale wereld en wel door een interview welke ik moest maken van Ben Bode, eigenaar van de kortstondige zeezender Radio Paradijs. Ben had die tijd een produktie studio voor het maken van commercials en jingles en op de dag dat ik Ben bezocht was daar ook ene Ferry aanwezig. Ferry was klaar met zijn produktie en had nog tijd over. Hij pingelde wat op zijn synthesizer en op een gegeven moment hoorde ik tussen de piano muziek watervalletjes ed . Ferry speelde leuk en van het een kwam het ander. Ik vroeg Ferry om een uur met watervalletjes muziek te spelen voor een cassette. Ik liet bij Ben zo’n 100 cassettes dupliceren en die nam ik mee tijdens een Paranormaal Beurs van het blad Paravisie. Ik huurde een tafel en verkocht binnen een uur die 100 cassettes. ( Later werden die cassettes verzameld tot een cd getiteld Stonehenge en daarvan zijn enige duizenden verkocht!) Ik had toen nog tijd over en verzamelde toen alle namen en adressen van de paragnosten en andere navelstaarders voor mijn database. Die avond klopte ik zo’n 350 adressen in en die ben ik gaan bewerken.. Mijn allereerste beurs werd gegeven in het gebouw van het vroegere Fantasio aan de Prins Hendrikkade te Amsterdam. Daar zat zo’n new age centrum en ik hoefde volgens die man niet te adverteren: er zouden zo wel een paar honderd man komen opdagen. De eerste beurs werd een flop: zo’n 13 man kwamen opdagen. Toen ging ik helemaal op mijn eigen intuïtie af en de beurs op een zondag in het Dovencentrum in Amsterdam werd door zo’n 500 man bezocht.
Een enorme kapitaalinjectie voor smc! De beurzen werden uitgebreid tot onze grootste: Het Turfschip te Breda, waar we wel 120 tafels konden plaatsten en er ruim 1000 man bezoek over de vloer kwam.
Na jaren beurzen organiseren kwamen er meer concurrenten op de markt en in het najaar van 2001 hielden wij onze laatste beurs in Hotel Die Raeckse, waar vroeger ook zeezenderdagen gehouden werden.

LASER

Kort na de terugkeer van Caroline vanaf het zendschip Ross Revenge kwam er nog een 2e station bij Laser en dat was gebaseerd op Amerikaanse Top 40 muziek. Razend populair werd het, als het in de lucht was. De Amerikaanse eigenaren waren niet erg op de hoogte van mogelijke stormen op de Noordzee en dat bleek al uit de keuze van het schip. Beetje platbodemig, dus een enorm hobbelpaard op zee. De allereerste uitzendingen op 730 khz waren ook geen succes, want er werd gebruik gemaakt van helium balonnen. De meeste tijd vlogen die balonnen weg, dus in allerijl moest er een mast komen. Die was van een dusdanig lichte constructie dat vaak de mast naar beneden kwam en men dientengevolge weer een tijd uit de lucht was. Tevens was er een gebrek aan inkomsten omdat de reclames wegbleven. Op een gegeven moment zag de kapitein van de Communicator het niet meer zitten en besloot de haven van Harwich binnen te varen. Aldus geschiedde. Op miraculeuze wijze wist Ray Anderson het schip te kopen en zo ontstond Laser Hot Hits. Wederom succesvol in de programmering, maar niet in de advertising. Toen wederom de mast naar beneden kwam, was Ray wanhopig. Maar… er zou redding komen. Nederlandse bingo handelaren onder leiding van de ex acquisiteur van Radio Noordzee, de eigenaar van een relaxhuis in Den Haag belde met Ray en die kwam naar Schiphol voor een afspraak. Ellen Kraal was daarbij en mijn persoontje. Wij drieen wisten niet hoe Ray eruit zag. Het vliegtuig uit Londen kwam aan en tussen de passagiers stond een wat weltfremde man om zich heen te kijken.
“Dat moet Ray zijn”, zei Ellen. En inderdaad het was Ray.


Leen en Marjo

Die leerde ik kennen nadat zowel Delmare als SMC wat problemen hadden met het vinden van een goede schipper en boot voor de tochten naar de Mi Amigo en naar de Magdalena en Delmare. Ik belde eens een nummer in Naaldwijk en dat bleek Leen Vingerling te zijn. Over en heen bespraken wij de mogelijkheden, echter de Magdalena kwam terecht op een zandbank, 31 okt 79 liep het laatste schip van Delmare de haven van Stellendam binnen ( Johan Rood had genoeg van het schrapen van mosselen van het schip en ook Radio Capri van een dj van Caroline kwam niet van de grond). Einde oefening.
In 1983 kwam de Ross voor de kust bij Harwich te liggen en zo ontstond opnieuw behoefte aan boottochten. Ome Fred regelde de eerste boottocht met Hans Knot en een AD verslaggever erbij en dat werd een ramp. Er werd weer door mij contact gezocht met Leen en Marjo en die organisatie die er toen ontstond was een prima. De boottochten verliepen zo voorspoedig dat de Monique organisatie aan Leen het verzoek deed om olie, dj’s en voedsel mee te nemen. Zoals bekend zijn de Engelsen niet sterk in het organiseren en dus kwam dat op Leen zijn schouders terecht.

Via via hoorde ik dat er behoefte was aan een goede reclameverkoper. Ik had toevallig een uitnodiging gekregen van mijn oude werkgever Diligentia om een afscheidsreceptie van een collega van mij bij te wonen. Zo kwam ik in gesprek met Floor van der Sluis, een verkoper van advertentie ruimte in het blad Textilia.
Ik vroeg Floor of hij interesse had in verkoop voor Monique. Nee, was het antwoord. Ik heb het al te druk, maar ik heb een kennis: Barry den Hartog genaamd en die heeft momenteel geen werk. Ik ging toen voor Barry informeren of Fred of Gerda interesse hadden. Helaas was Fred niet thuis en kreeg ik te doen met Gerda. Gerda heeft altijd een zonnig humeur ( maar niet heus). Onnodig te vertellen dat het gesprek allesbehalve vlot verliep. Gerda wees mij de deur en later op de avond belde Nico Volker mij op om de zaak weer recht te breien. Aldus geschiedde. SMC kreeg 1% van de omzet welke Barry binnenhaalde en Barry haalde wat binnen qua contracten. Nu is hij voor topverkoper voor Sky Radio.

BINGO VOOR DE NEDERLANDSE KUST

Eind jaren tachtig toen Laser Hot Hits wegens gebrek aan inkomsten en kapotte masten doelloos rond dobberde, ontstond het idee om een soort samenwerkings-
verband met Ray Anderson aan te gaan. Hans Koopman, ex acquisiteur van Radio Noordzee en thans sex baas, liet via Ellen Kraal ( Samantha Dubois van Caroline) contact opnemen met Ray Anderson. Dat leidde begin jaren tachtig tot een overleg op Schiphol. Hans, Ellen en ik wachtten op het vliegtuig uit Londen.
Met Ray hadden we een kort onderhoud. Ray zou de Communicator voor Scheveningen parkeren. Een paar dagen later belde Ellen me op: De Communicator is onderweg. Berichtje klopte niet, Ray durfde niet!
De bedoeling was dat er op de Communicator bingo gespeeld zou worden!


Het “dagboek”.

Begin jaren zestig schreef ik in een schrift de belangrijkste gebeurtenissen uit die tijd op. Belangrijk voor mij was het gebeuren op radio en tv en vooral ook het “pop” gebeuren.
Zo vond ik de volgende notities:
28 maart 64: radio Caroline begint met haar uitzendingen
17 april 64: The Beatles komen 6 juni a.s. in Blokker
28 april 64: De Rem begint pas 1 aug met haar uitzendingen
11 mei 64: Radio Atlanta is met zijn experimentele uitzendingen begonnen
15 mei 64: Adamo in het concertgehouw
3 juni 64: Ringo Starr ligt in het ziekenhuis wegens een amandelaandoening
5 juni 64: The Beatles zijn vandaag om een uur ’s middags op Schiphol aangekomen. Zij overnachten in het Doelenhotel. Vanavond wordt een tv show opgenomen in Treslong in Hillegom. Vanavond een documentaire op de tv over Liverpool ( Beatcity) en D Day.
6 juni 64: Grote Dag vandaag: D Day en Beatle day. Voorts wordt op de tv het tienjarig bestaan van Eurovisie herdacht. Vanmorgen maakten The Beatles een rondvaart door de grachten. Tegen een uur worden ze in De Doelen terugverwacht. Tegen 2.45 gingen ze op weg voor een optreden in Blokker. Maandag avond wordt hun show uitgezonden.
8 juni: De Rem begint vanaf 15 augustus uit te zenden. The Beatles zijn gisteren naar Hongkong vertrokken. Vanavond The Beatles op tv ( 8.30-9.10).
27 juni64: concertgebouw. Eindfinale Phonogram talentenjacht. Voorprogramma 10 finalisten w.o. 4 rock and roll bands en een imitator conferancier Andre van Duin.
15 juli 64: Volgens de laatste berichten begint de Rem eind juli met haar proefuitzendingen op kanaal 11.
26 juli 64: De Rem is in de lucht met testuitzendingen. ( Bedoeld werd de radio op 214 m)
29 juli; De Rem is in de lucht 214 m Radio Noordzee. Voorlopig ’s morgens van 10.00-12.00 en van 17.00-20.00 uur.
8 aug : De Rolling Stones treden vanavond in het Kurhaus op ( opname voor TV Noordzee)
11 aug Vandaag heeft de Rem het eerste tv testbeeld uitgezonden.’s Avonds met de auto naar Noordwijk en wij hebben de REM installatie gezien ( het Rem eiland). Door middel van een verrekijker heb ik er een foto van gemaakt.
5 sept: speelfilm op de Rem: Sur les troits de Paris.
9 sept : radio Noordzee heeft veel storing gehad vandaag
12 sept : Rem heeft het optreden van The Rolling Stones niet uitgezonden omdat het een janboel is geworden
15 sept In de 2e kamer wordt vandaag weer gesproken over toelating reclame op de tv
16 sept: de anti Rem wet wordt vandaag besproken in de Kamer
18 sept: de anti Rem wet is aangenomen. De koers van het aandeel is flink gezakt
22 sept. De 1e kamer behandelt vandaag de anti Rem wet. Het Parool is in hoger beroep gegaan tegen de weigering van de regering om een zendvergunning te geven aan die krant.
1 okt Het 2e net wordt vandaag officieel geopend om acht uur
7 nov Oprichting TROS
11 nov 64: de NCRV bestaat 40 jaar
21 nov Als minister Scholten gelijk krijgt, is de REM voor 15 dec a.s. weg
2 dec Anti REM wet aangenomen door 1e kamer
14 dec De Rem is in andere handen overgegaan ( High seas ltd)
16 dec In Engeland hebben ze er nu 2 commerciele stations bij: Radio Invicta 306 m en Radio City 299 m
17 dec De regering heeft vandaag haar slag alsnog geslagen. Vanmorgen om zeven uur meldde de radio al dat er een politieboot bij het eiland was aangekomen . Om 9.00 uur begon het programma, maar werd om 9.09 abrupt afgebroken midden in een plaat van Anneke Gronloh.
18 dec. In de buitenlandse pers veel aandacht voor de REM, de REM gaat in ieder geval in hoger beroep.
24 jan 65: Sir Winston Churchill is vandaag om 9.00 uur ( ned tijd) overleden.
Radio Veronica schakelde meteen over op ernstige muziek.
27 jan Theo Uden Masman, van het VARA dansorkest The Ramblers is overleden.Een paar maanden geleden werkte hij nog voor de REM( op zondagmiddag).
15 febr Nat King Cole overleden
23 febr Radio Veronica ontslaat de free lance mederwerkers. Reden? Bezuiniging, want de reclameopbrengsten daalden 15% door Radio Noordzee en TV Noordzee.
13 maart De grote politieke partijen hebben zich uitgesproken voor het verdwijnen van Radio Veronica ( op de vvd na)
13 april Johnny Halliday is vandaag in het huwelijk getreden met Sylvie Vartan
19 april: Pretty Things treden op in Blokker, live op de tv
21 april 1965: 5 jarig bestaan Veronica.
Dat werd gevierd in het Concertgebouw te Amsterdam, waar ik o.a. de bandparodie van Andre van Duin zag.
3 mei 1965: Hilversum 1 werkt op laag vermogen; van 120 kw naar 10 kw. Oorzaak: de oude zender van 1938 wordt vernieuwd!
11 juni 65: In de Noordzee komt een tv piraat te liggen: radio Radex ( er is ook een radiozender aan boord. Uitzending over 7 weken ( op engeland gericht).
24 juni: The Beatles, ZZ en De Maskers en Toon Hermans hebben een Edison gekregen
28 juni 65: Radio Caroline versterkt haar zender begin juli tot 50 kw
27 juli 65: De Rem installatie moet worden afgebroken: zo niet dan zal de regering optreden.
30 okt 65 40 jarig jubileum VARA
5 nov 65: rustige piraat ontdekt op 390 m Radio 390 met easy listening muziek
11 nov 65: er komt nog een piraat naast Veronica te liggen( ex personeel van Radio City). Men hoopt op medio december in de lucht te zijn. Toekomstige middengolf frequentie Hilversum 3 = 240 m
17 nov Cor Steyn overleden
18 nov. Veronica had vanmorgen een zenderstoring: men kondigde aan dat men om 8.00 uur de ether voor een tijdje uitging. Om 8.30 was de storing nog niet verholpen
22 nov 65: Radio London heeft zijn zendvermogen van 25 naar 50 kw gebracht. In Engeland is er nu een tv piraat bijgekomen.
25 nov De plaat Shame and Scandal in the Family van Shawn Elliot is in Amerika een draaiverbod opgelegd.
21 dec Dave Berry in Carre
11 jan 66: Nieuwe piraat ontdekt: Radio Scotland. Signaal piept!
20 jan 66:Radio Caroline van zijn anker geslagen. De DJ’s zijn van boord.
Een Nederlandse sleepboot probeert het los te trekken.
21 jan De Caroline is vanmiddag weer losgetrokken
22 jan De Caroline komt waarschijnlijk naar Nederland om een inspectie in een droogdok te ondergaan. 18.00 uur officiele start Radio Scotland 244 m
29 jan De Caroline in Zaandam aangekomen. Het schip van radio Sud komt a.s. maandag op de plaats van de Caroline te liggen.
12 febr 66; testsignaal Caroline Zwak!!
14 febr 66: Caroline ’s middags om 12.00 uur in de ether, nog steeds erg zwak!
25 febr 66: Provo avond in Famos Gesproken met Rob Stolk
27 maart 66: Radio Caroline is sinds vrijdagavond weer uit de ether. Het (Zweedse) schip is lekgeslagen!
28 maart 1966: Brief ontvangen van Radio London+ overzichtskaart van de positie van de Engelse schepen. Het schip dat nu nog in Zaandam ligt, keert eerdaags weer terug om de uitzendingen te hervatten.
3 april 66: Radio Caroline weer in de lucht.
8 april 66: De Mi Amigo van Radio Caroline heeft de haven van Zaandam verlaten.
18 april 66: Caroline vanaf de Mi Amigo weer in de ether en wel op 259 m( proefuitzending) Ook Caroline vanaf het Zweedse schip is nog in de lucht . In de uitzendingen wordt echter steeds op de nieuwe frequentie gewezen.
23 april Sinds dinsdag 11.00 uur is Caroline uitsluitend op de 199 m te horen.

Schandaal van de week: een echtpaar uit Barneveld mag de kerk niet meer in omdat zij thuis TV hebben!

26 april 66: Radio Caroline vanaf de Mi Amigo, ditmaal op 253 m ( ook nog op 199m) Experimentele uitzending!
27 april Het programma van Caroline op 199m en 253 m is gelijk. ( tot middernacht in de ether).
2 mei 66: Caroline uitsluitend op 259 m De Cheetah is weer vertrokken naar Zweden.
27 mei 66: start nieuwe piraat: Britain Radio 227 m, Radio England 355 m
proefuitzendingen
14 juni 66: Sedert enige dagen wordt Radio London gestoord door radio 270, vanuit Scarborough

 

Klik hier voor deel 2

 

 

 

Impressum & Datenschutzerklärung