Rob Olthof: 25 JAAR SMC / FREEWAVE (2)
 


In de vorige aflevering ben ik helemaal vergeten mij voor te stellen. .De meeste bezoekers van de zeezenderdagen kennen mij als de man achter kassa. Maar wie is Olthof eigenlijk? Ik ben 61 jaar, na de middelbare school heb ik een opleiding gevolgd als debiteuren incasso man bij een uitgeverij van vakbladen. Zoals ik reeds eerder schreef wilde ik het liefst dj worden bij Caroline, heb ook een bandje in de bus van het Caroline kantoor Singel 160 in de bus gemikt( moet ongetwijfeld vreselijk geklonken hebben) en merkte al gauw dat een carrière bij Caroline er niet in zat omdat beide schepen naar Amsterdam gesleept werden. Dus ging ik werken bij Diligentia welke ook een reclame bureau binnen de muren had, genaamd Van den Biggelaar, waar ik de rekeningen van Radio Veronica zag binnenkomen. Eerlijk gezegd vond ik Veronica nooit zo bijster flitsend, op Joost den Draaier na. Eind zestiger jaren maakte ik foto’s van de beide schepen van Caroline in de Amsterdamse haven en zo ontstond het allereerste begin van de verkoop van merchandise. Dat vond ik zo’n fantastisch werk, dat allengs al mijn spaarzame vrije tijd in die zeezender-
Toestanden en popmuziek ging zitten. Op de hoek van de straat zat nl ook Hitweek/Aloha en dit blad heb ik vanaf het allereerste nummer gekocht.
De opkomst van Paradiso en Fantasio( de flowerpower centra van Amsterdam) heb ik bewust meegemaakt. In de rij staan in de Kalverstraat voor de zoveelste single van The Beatles. Phil Bloom( de allereerste blote vrouw op de Nederlandse tv) die in Paradiso bevallig op het toneel danste op de klanken van The Doors! Daar heb ik destijds nog foto’s van ge-
maakt. Op het moment van schrijven is het 18 april 2003 en die dag 30 jaar geleden kan ik mij nog goed herinneren. De demonstratie in Den Haag. Hans Knot en zijn kameraden gingen er heen en kwamen bij mij de posters ( Van Veronica op het strand) halen. Ik kon niet mee: ik werkte net een blauwe maandag bij de ABN en kreeg van mijn chef geen vrij. Ik liep naar beneden met de posters: mijn moeder liep mee en bezorgd als ze was kamde ze nog even mijn haren. Vrouw van een kapper!

Hans Knot

Eigenlijk is het altijd voor mij een ongeschreven regel geweest dat Hans creatief bezig was en ik (via smc) o.a. zijn produkties verkoop. Dat is ook de reden dat er nooit botsingen zijn geweest, want een ieder heeft zijn eigen stieltje. Hans is als alle “creatievelingen” ijdel en ik boekhouder ben daar totaal onverschillig in. Ik ben handelaar in herinneringen, zei Gerard van Dam eens tegen mij. Ik denk dat hij gelijk heeft. De meeste freaks dragen een geheim bij hen: dj willen zijn bij een offshore station. Velen voelen zich geroepen, weinigen hebben dat talent. Ik zeker niet. Ik kan grappen en grollen verkopen, maar ik ben geen presentator. Dan heb je nog een stel mensen dat niet kan verkroppen dat er geen zeezenders meer zijn. Die zie je dan bij recepties waar oud zeezender personeel aanwezig is. Vooral bij de opening van 192 zag ik een hoop lui die belangrijk liepen te doen. Verleden jaar op de Minerva bij Scheveningen was het weer raak.
Vooral verhalen uit de mond van degenen die alleen in hun geheime dromen aan boord zijn geweest.


Mr. X

Laatst hoorde ik van een vriend van mij dat een bekende uit de zeezenderwereld niet op de radiodag wilde komen omdat hij gefrustreerd is over het feit dat wij SMC en Freewave merchandise van zijn station verkochten en hij- als eigenaar- niet. De man heeft kennelijk ook een geheugen als een zeef: notabene een medevennoot van hem verkocht aan smc de merchandise. Hoe zielig kan je wezen? Vaak werd ons verweten dat wij – onverveerd- het nieuws naar buiten brachten. Persoon in kwestie is nog aan het mokken en komt alleen in het buitenland op radiodagen. Veel toehoorders zal hij daar niet hebben: meestal houdt het bij 40 deelnemers op.

Nieuwsgroepen.

Dankzij internet is er de laatste jaren veel: vooral verhalen en foto’s naar boven gekomen. De e mail zorgde ervoor dat mensen over de hele wereld met elkaar kunnen converseren. Dat is een goede zaak. Alle aspecten van de zeezenders zijn zo langzamerhand ter tafel gekomen. Laatst nog een hele discussie over “de bom”op de Mebo 2, welke geen bom was maar een brandje. Ik maakte de opmerking voordat in de nieuwsgroep “ de bom” ter
sprake kwam dat m.i. Bull Verweij voor een lintje in aanmerking komt omdat hij toch de stoot heeft gegeven aan commerciele radio in Nederland. FOUT!!!!!!!!

Men corrigeerde mij: Bull had zgn opdracht gegeven om een bom op de Mebo 2 te gooien. Deze mensen doen er goed aan toch nog even de dubbel CD van Bull te kopen bij smc. Bull was een geweldige directeur van Veronica: zie maar wat al die flapdrollen er na 1974 van gemaakt hebben en lees de berichtgeving over Veronica in de kranten! Van de hele organisatie is alleen het blad nog over: naar de tv wordt al helemaal niet gekeken- de porno misschien uitgezonderd en de radio…laten we daar maar over zwijgen.

Norderney

Zoals u allen bekend is, kwam het schip bijna een jaar na de close down de haven binnen: Bull dacht de boot nog te verkopen aan een Afrikaanse staat, hetgeen echter mislukte. Nederlanders kennen vaak de culturele waarde van dingen vaak niet en zo gebeurde het dat de Norderney verkocht werd- ik krijg het bijna niet uit mijn strot- aan een “horeca-ondernemer”. Wat gebeurde? Het hele interieur werd gesloopt en er werd een dancing van gemaakt. Waar eens de draaitafels stonden, staat nu de ijskast met drankjes. HANDEL!!!!! dacht de horeca ondernemer. Dat viel even tegen…Na omzwervingen kwam het schip in 1985 even bij het Centraal Station te liggen in verband met Sail Amsterdam, een evenement dat duizenden mensen trekt. Via Ton van Draanen werd ik benaderd om posters, cassettes en een tentoonstelling te regelen. Leen Vingerling en anderen lieten vergrotingen maken en die werden in het schip opgehangen. Kassa, dacht de horeca ondernemer. Het aantal bezoekers viel enorm tegen want wat was er nou te zien? Het Veronica wat we allemaal kennen? Nee, een karkas van een schip, waar buiten Norderney op stond. That’s all! Na enige weken vond ik thuis komend van kantoor een grote stapel posters en een doos met cassettes op de stoep. Later stuurde die grapjas nog een rekening. Die rekening bleek later een grapje te zijn van meneer G. Olthof heeft en had ook gevoel voor humor en meneer G. werd door een advocaat gebeld met de mededeling dat “zijn schip aan de ketting zou worden gelegd” als zijn rekening niet zou worden ingetrokken.
Hetgeen geschiedde.

In 1999 en in 2004 werden op de resp. 1224 en 828 middengolf de uitzendingen van Veronica gememoreerd. De studio van de “herrezen”Veronica stond in een zaal van Hotel Laapershoek, het gebouw waar vroeger het “hoofdkwartier”van Radio Veronica was. Ad Bouman benaderde mij of ik reclame wilde voor de 10 “1224” dagen. Graag zelfs! In een spotje werd reclame gemaakt voor de Bull Verweij dubbel cd, die cd die uitkwam tijdens de Zeezendertentoonstelling van het omroepmuseum in 1992. Die 10 dagen werd ik compleet gek gebeld. Ik heb een week vakantie moeten nemen van kantoor om alle bestellingen te verwerken. Men belde van ’s morgens 6.00 uur tot ’s nachts 02.00 uur.
In 2004 werd e.e.a. nog eens herhaald op de 828. Echter, Ad Bouman was vergeten dat je behalve de zender aan moet zetten, ook PUBLICITEIT moet maken voor die Veronica dagen. Dat laatste gebeurde dus niet. Ik kreeg nauwelijks reactie en dat gold voor de meeste adverteerders.

Veronica

In een tijd dat Veronica nog een collega op een paar mijl afstand had van het schip luisterde ik zelden of nooit naar Veronica. Nu-bijna 30 jaar na de close down heb ik de kloon van Veronica vrij veel aanstaan. Radio 192 dus.
Veronica is na 1974 niet echt beroemd geworden om zijn tv programma’s maar voor 1 uitzending wil ik een uitzondering maken. Een jaar na de val van de muur werd er een uitzending verzorgd van Roger Waters band live uit Berlijn op een veld vlakbij oost Berlijn, welke door Veronica live uitgezonden werd. Vanuit Nederland kon je met een bus vanuit Amsterdam- er reden alleen al vanaf Amsterdam 25 bussen naar Berlijn-
naar het concert. ’s Avonds vanaf tien over half acht reden de bussen richting Duitsland. In de bus zaten wat Doors freaks en die hebben de hele nacht constant Doors gedraaid. De fans konden zich ’s middags op het veld versnaperingen en bier kopen. Tegen achten begon het concert. Er stonden wel 8 camera’s op de band en publiek gericht. Achter ons stonden de ex vopo’s in gesprek met Engelsen: 1 Vopo had tranen in zijn ogen.” Amazing, amazing” zei hij steeds. Een tijdje later werd het concert nogmaals door Veronica uitgezonden. Voor mij een uitzending om nooit meer te vergeten.

Dominees

Dominees en zeezenders zijn als een eeneiige tweeling: ze horen bij elkaar. We kennen allemaal Maasbach en Ds. Toornvliet en hun fascinatie voor geld. De dominees zijn vaak de financiële redder van de zeezenders geweest, want vooral in de eind jaren 70 en tachtiger jaren was het geld vaak op, -want na 67 stonden behalve bij Veronica dan- de adverteerders niet meer te dringen.Vooral Caroline had een enorm hoeveelheid dominees van divers pluimage in de avond programmering. Uit ervaring kan ik vertellen dat ook diverse Nederlandse predikanten(?) of wat daarvoor moest doorgaan, een bezoekje aan de SMC burelen hebben gebracht.
In hun naïviteit dachten ze dat de zeezenders betaalden voor hun gebabbel. De laatste afgevaardigden van een religieuze secte maakte het nog bonter: op een avond kwamen 4 Amsterdammers bij me binnen en die melden zich met de tekst: “We hebben geld zat, nu nog een station om op uit te zenden”. Ik heb ze binnen een half uur weer de deur uitgeloodst, want de ervaring leert dat dit soort grappenmakers meestal bij de Sociale Dienst aanklopt, in plaats van voor mijn neus een zak geld te deponeren.

Toornvliet: Ik kan me nog herinneren dat Toornvliet in het “Bob Peters”project zat. Bob Peters had een schip in de Spaarne liggen met allemaal illegale Portugezen aan boord. Toornvliet zou met een zak geld komen om de boel naar buiten te brengen: Steph Willemse kwam met de zender. De “technicus”van Bob Peters bedacht dat hij een mast in het midden van het schip kon plaatsen. De hele boot was nog geen 350 ton, zou dus op de Noordzee schommelen als een lucifer in de kolkende zee en uiteraard werd dus afgezien van dit dolle plan en van Bob Peters werd nooit meer iets vernomen. In de jaren 70 en 80 kreeg ik tientallen telefoontjes van mensen die een boot op zee wilde hebben. Een jaar of twee geleden belde er nog een Belg op die een schuit had vol met grint en die wilde een zeezender beginnen. Hij had ook nog extra generatoren op de kade staan en vroeg zich af waar hij zenders kon kopen. Bij Vroom en Dreesman in Nederland zei ik. Nooit meer iets van de man vernomen.

Leen Vingerling en Marjo Marcus.

Zoals al eerder gezegd kwamen de smc boottochten bij de komst van de Ross Revenge in 1983 al snel op gang. Dankzij de meer dan voortreffelijke inzet van onze schipper Leen en zijn vrouw. Beiden zijn vrienden geworden. Met veel plezier denk ik nog terug aan hun verjaardagsfeesten bij hun thuis in Naaldwijk. Op zo’n avond kwamen dan diverse Monique en Caroline dj’s langs ( of logeerden daar al enige tijd- Simon Barrett bleef er meer dan een half jaar- ) en op zo’n avond werd er dan eindeloos gesproken over formats, platenkeuze en veel roddel en achterklap. Reuze gezellig waar ik met weemoed aan terugdenk. Ik kan rustig stellen dat zonder deze 2 mensen Caroline al binnen een jaar uit de lucht zou zijn geweest, want op organisatorisch gebied zijn de Engelsen ( althans de radiobobo’s) absolute nullen.

RONAN

Een volkomen niet te volgen persoon: was de oprichter van Caroline en kon dankzij Philip Solomon Caroline financieel in de lucht houden.
Kon absoluut geen leiding geven, hetgeen resulteerde in dalende luistercijfers in 1965 ( door de komst van radio London), moest aan een dj te opdracht geven de programmering te restylen, hetgeen enigszins lukte. Echter in 1967 na de introductie van de zeezenderwet in Engeland maakte Caroline al snel verliezen, omdat Ronan niet de slimheid had om zowel beide schepen voor de Nederlandse kust te leggen terwijl hij wel de slimheid had om het kantoor naar Amsterdam te verplaatsen. Deze stommiteit leidde tot het uit de lucht halen van Caroline in 1968.
In 1983 had Ronan het in zoverre voor elkaar dat er een mooi schip voor de Engelse kust lag, maar programmering en tendering was compleet
“mickey Mouse”. Dankzij de uitstekende tenderservice van Leen Vingerling kon Caroline het enige jaren uithouden. In feite kan je stellen dat
Ronan door zijn gedrag ( geld aannemen en in de zak steken en niets ten voordele van Caroline) eigenlijk helemaal niet in Caroline is en was geïnteresseerd. Dat heeft hij overigens ook toegegeven aan Ben Bode. ( I don’t give a damn about Caroline). Ronan was wel zo verstandig om altijd in de etalage te gaan staan voor Caroline. Immers , zijn ego moest gestreeld worden. Bovendien is Ronan zo leep om zelfs de rekeningen in restaurants niet te betalen, daar is hij berucht om. Zoals Leen het eens formuleerde: “Ronan is op organisatorisch vlak een ramp”.

DE MYTHE CAROLINE

Elke luisteraar kent het verhaal van Georgie Fame, waar Ronan naar zijn zeggen manager van was en die zogenaamd geen airplay kreeg op de BBC en Radio Luxemburg. Bullshit: Georgie Fame stond in die tijd allang onder contract bij HMV. Mythe no 1 doorgeprikt. Mythe 2: zijn grootvader was gesneuveld tijdens een IRA gevecht en die brave Ronan moest nog een appeltje schillen met de Engelsen. Ja hoor! Ronan moest gewoon een job hebben en hij werd geïnspireerd door het succes van Veronica in die jaren. Ronan had een idee en anderen konden dat uitwerken. Zulke goede managers waren ze toch ook niet, want kort na de het aan de grond lopen van de Mi Amigo was Caroline S eigenlijk al financieel aan de grond.
Ik kan me daar enige berichtgeving op de radio wel van herinneren. Eind 1967 was Caroline volkomen aan de grond getuige berichten in de
Financial Times. Ronan’s kloon Peter Moore freewheelt nu lekker verder: niet te populair worden, complete administratie moet op de achterkant van een postzegel kunnen. Immers, de kosten van de satelliet worden rechtstreeks door de adverteerder betaald. Je kan kwaad worden op Peter Moore
maar de programma’s zijn de laatste 3 jaar sterk verbeterd.

DE BOOTTOCHTEN VAN SMC NAAR DE ROSS REVENGE EN DE SCHIPPERS DANNY EN WILLY.

Ik mocht me dan ook gelukkig prijzen dat bij toeval de schippers Danny en Willy ons in de schoot werden geworpen. Dat kwam omdat Zeeland Charters er mee stopte en de eigenaar van Zeeland charters hen kende. Engelsen kunnen een leuk programma maken en dan houdt het echt op. Bevoorrading, schoonhouden etc daar heb je Hollanders en Belgen voor nodig. In feite vinden ze dit zo genant dat zelfs in Engelse tijdschriften de indruk wordt gewekt dat er helemaal geen Belgen en Hollanders aan boord hebben gezeten.

OK, je had bevoorrader Dave de Fish, ik moet ergens nog een foto hebben, gemaakt in Whitstable met John Lewis erbij, waar je Dave de Fish ziet met een enorme pas gevangen vis van enorme afmetingen. Nou, dat kan je van zijn hersens niet zeggen. Als Leen of Marjo niet konden, dan rukte Dave weleens uit met de boot.

ZEEZENDERFILM

Nog even een tip voor filmproducenten: maak eens een speelfilm over zeezenders. Ingrediënten zijn er voldoende: neem bijv. de zeventiger jaren:
Brand op de Mebo 2, poging tot kaping Mebo 2, Kapitein Tom, muiterij op de Mi Amigo, het Delmare verhaal, stranding Norderney. Daar kan je een spannende film van maken.

BEZOEKERS

Wie gingen er nou mee op zo’n boottocht? Leen zei het ongeveer zo: “van advocaat tot absolute debiel”. Hij heeft eens een man aan boord gehad: zat uren lang met zijn duim in zijn mond en mompelde zo nu en dan: “Caroline, caroline”waarna de duim weer in de mond ging. Van een iets hogere intelligentie was “onze man uit Ijmuiden” welke tijdens de trips het de hele tijd had over Radio Remi en zelfs bij de Monique dj’s nog doorleuterde over Remi. “Is er nog nieuws” vroeg hij jaren geleden 5 x per week en dan las ik de politieke commentaren uit de krant maar voor. Hij hing dan maar op, want dat nieuws interesseerde hem niet.

De eerste voorzitter.

Dat was mijn neef Jan Julsing uit Leiden. We hadden in die dagen de taken zo verdeeld dat hij zich bezig hield met de verkoop van posters van artiesten en trams( jazeker: de NZH en de HTM hadden en hebben nog steeds mijn volle aandacht). Jan belde met de winkels die in een straal van 50 kilometer om Leiden zaten en zo verkochten wij onze posters. In die tijd ging Elvis Presley dood en meteen belde ik Jan op dat hij meteen naar Amsterdam moest komen. Ik had ondertussen de fanclub van Elvis gebeld met de mededeling dat we eraan kwamen. In Schiedam zat de hele goegemeente te huilen op de bank. Pa, Moe en wat kinderen. “We maken een mooie zwart wit poster met een rouwrand erom heen”deelde ik de droevige familie mee. Ik kreeg een foto mee en nog geen 3 dagen later had ik 1000 posters thuis!

Distributie.

De volgende dag meldde ik mijn chef dat ik moest overwerken. Om vijf uur was de afdeling gesloten en ik ging met een stapel gouden gidsen alle platenboeren en tijdschrifthandelaren afbellen. Daarna belde ik neef en die distribueerde de posters bij die zaken. Zo verkochten we binnen een week de hele oplage! Nou hoef je dat niet meer te doen: geen mens hangt tegenwoordig nog een poster op! Volkomen uit de mode.

Artiesten.

SMC had in die begin jaren diverse fanclubs: Rod Stewart, Lou Reed, Olivia Newton John, Neil Diamond. De laatste kwam 4 x optreden in de Ahoy hal in Rotterdam en in de Jaap Edenhal. Via een groothandel in Tilburg kocht ik de posters in. Op kantoor liet ik de folders drukken: per concert zo’n 5000 stuks, die werden bij de partij van de arbeid gesneden en een paar uur voor het concert deelden wij aan de concertgangers folders uit met het gironummer van smc. Voor zo’n tien gulden kon je dan een poster van de artiest van die avond kopen. Een gouwe handel! Er was slechts een probleempje: zo’n fanclub draaide maar hooguit 1 of 2 jaren. Zo’n jonge redacteur had meestal maar stof voor een jaargang fanclub en dan was de koek op!

2e voorzitter

Was Piet Treffers. Piet Treffers kocht eind jaren zestig van mij foto’s van de Caroline schepen in Amsterdam. Jarenlang hadden we correspondentie met elkaar en opeens stopte het: tot die bewuste dag in IJmuiden toen de Mi Amigo naar binnen werd gesleept. Hij stond daar en fotografeerde en ik deed hetzelfde. We raakten in gesprek en bleven daarna contact houden.
Jaren later werd smc opgericht en Piet werd de 2e voorzitter in 1981.

1e poging Radio London

In de jaren 90 werd ik gebeld door een zekere Peter Jansen. “Heb jij voor mij op korte termijn de jingles van Radio London?”vroeg hij. Die kon ik leveren… Over een paar maanden start ik Radio London op vanaf Eerbeek vanuit de voormalige treinwagon van Honecker, verklaarde hij.
Maanden later belde hij dat London op de kabel zat.
Wat een teleurstelling: Rock afgewisseld met new age klanken, Indiase muziek, Panfluit, blues… een allegaartje. Zondags nog een new age programma en voor dat programma had hij Felix en mij nodig. Hij maakte een afspraak met ons in de drukkerij van Felix op de OZ Achterburgwal van Amsterdam. Midden in ons gesprek kwam de concierge ons storen. Hij moest Felix onder vier ogen spreken. “Ik weet niet met wat voor een zaak je bezig bent Felix”zei hij “maar die vent vertrouw ik voor geen cent. Hij had zijn auto al uren voor ons gesprek geparkeerd op het parkeerterrein achter de drukkerij en liep maar rondjes te lopen. Hij komt me zeer louche over”. Na deze vaderlijke waarschuwing van de concierge vervolgden wij ons gesprek met Jansen. Jansen verzocht mij in Engeland de dj’s op te sporen die voor de vroegere Radio London gewerkt hadden. Ik meldde hem dat ik daartoe bereid was, mits er een bepaalde som op de rekening van SMC gestort zou worden. U raadt het al…

Weken later zag ik Jansen weer terug en wel in het treinstel van Honecker met zijn benen op tafel. Echt een manager dus… Ondertussen begon het personeel zich al zorgen te maken. Einde van London kwam snel in zicht.

Freewave.

De voornaamste redacteur is natuurlijk Hans Knot, tevens eind redacteur.
Van tijd tot tijd leveren mensen in binnen- en buitenland info en dankzij internet complete kopij aan per e mail. Zo ook ondergetekende. Jaren geleden, ik meen in 1992 ging ik met Ron Koene naar Whitstable, waar Bob Leroi voor Invicta Radio een boottocht organiseerde naar de overblijfselen van Radio City, 390 en Sealand. Het was een weekend met prachtig weer en spiegelgladde zee. De overtocht vanuit Hoek van Holland naar Harwich was rustig verlopen en na aankomst in Dover begon de tocht naar Withstable, waar we meteen met konden inschepen. Windkracht 0!
Een Engelsman had een krat bier voor zichzelf en zijn kennis gereserveerd.
Aan boord werd thee geschonken. De zon brandde fel! Helaas hadden we niet gedacht dat het zo’n mooi weer zou worden, dus we misten de zonnecreme. Naar mate de tocht vorderde- ik had de camera bij me- werden we al roder en roder. Inmiddels lag de Engelsman in enigszins comateuze toestand de inhoud van zijn maag ( Guinness) aan de vissen prijs te geven. Na afloop gingen we in een uitstekend restaurant eten. Het was inmiddels al tegen achten! Daarna richting Londen. De auto hebben we ergens in de museumbuurt achter gelaten, want zoals bekend is het orientatie vermogen van heer Ollie niet zo groot. Uiteindelijk kwamen we tegen elfen aan in de bed and breakfast. Ik kan me nog herinneren dat ik het bed zag en pas tegen negenen ’s ochtends wakker werd. Na het ontbijt moesten wij nog even richting Chris Edwards om de pas geperste ceedees van Loving Awareness band te overhandigen. In de auto van Ron Koene stond een doos van 100 stuks, welke in zijn geheel opging.


LOVING AWARENESS LP

Zoals gezegd werkte ik in de jaren zeventig bij Phonogram in de Drentestraat te Amsterdam. Bij Phonogram was ook een afdeling genaamd “Speciale Projecten” van de heer Schoolderman, d.w.z. Phonogram begeleidde mensen die een grammofoonplaat wilden maken van opname studio tot eind product.
Daar zaten LP’s bij van rock bandjes, jongens en meisjes die wat zongen en soms een artiest die weliswaar niet bij Phonogram onder contract was maar wel met duizenden verkocht. Er was een LP bij van een militaire band waarvan er wel vijftig duizend stuks geperst waren.

Op een dag kwam ik daar binnen om met Schoolderman te praten over een niet betaalde produktie, toen ik een plaat zag liggen met witte hoes en zwarte opdruk: Loving Awareness stond erop. Mijn wantrouwen als debiteurenman werd groter en zeker toen ik de klaphoes opendeed en daar op een foto van een schoolklas Ronan O’Rahilly zag. Ik deed Schoolderman verslag van mijn vermoeden en werd daarna doorgestuurd naar de financieel directeur, de heer Wijngaard. “Olthof, dank voor je oplettendheid, maar dit zit goed. Er wordt gefactureerd aan More Love Music, waarvan de eigenares een ex personeelslid is van K-tel ( bracht in de jaren zestig en zeventig verzamel LP’s uit, te vergelijken met Arcade)
en met de betaling komt het goed”aldus de goedgelovige financieel directeur.

Uiteraard kwam het niet goed en toen ik wist dat de hele handel afgeschreven zou worden, seinde ik ene Peter in Londen (destijds werkzaam voor Mike Barron) die voor een prikkie een paar honderd LP’s meenam. Vervolgens werd een voorraad bij mij thuis achter gelaten voor de verkoop. Zo kwamen wij voor 5 gulden per stuk aan deze fantastische LP. Later toen ik afscheid van Phonogram nam moest Wijngaard me gelijk geven dat ik de betaalmoraliteit goed had ingeschat.

LANDPIRATEN

Veel goede herinneringen heb ik aan de Amsterdamse stations Unique, Decibel en Octaaf. Unique was zo goed beluisterd dat ik op dat station adver-
teerde met de Olivia Newton John fanclub. Geweldige respons gekregen. De piraten werden van zenders ( Harry’s) voorzien door een zekere Ed uit de Bijlmer. Zodra een zender werd meegenomen door de Radio Controle Dienst, dan was het: even Edje bellen en Edje installeerde. Vaak was de politie nauwelijks de straat uit of Edje Bakker kwam al aanrijden. Edje had nog een bron van inkomsten: de draadloze telefoon. Anno 2005 heeft iedereen een mobieltje, toen in de jaren zeventig niet. De heel welgestelden hadden een soort koffer bij zich met een telefoon erin. Alles werkte nog analoog.
Edje had de toegangscode van het Ministerie van Buitenlandse Zaken gekraakt. Edje reed dan naar de Wallen en de dames van plezier, die vaak uit landen als Suriname of Zuid Amerika kwamen, konden dan een tien minuten bellen voor 10 gulden bij Ed.

TRIPS NAAR ENGELAND

Ruim 15 jaar gaan Hans Knot en ik per boot of vliegtuig naar London om oude bekenden uit de zeezenderwereld (weer) te ontmoeten danwel de banden te verstevigen. Tegelijkertijd bezoeken we dan zo mogelijk een radiozender in Londen en omstreken. In al die jaren teveel om op te noemen. Een station is me om duidelijke redenen altijd bijgebleven: in de buurt van Knightbridge, vlakbij Harrods’ warenhuis was in die jaren gevestigd Melody Radio. Prachtige muziek en elke keer als we weer op de hotelkamer zaten met een biertje of een glas wisky stond Melody aan.
Heerlijke easy listening muziek. Het jaar daarop had Hans geschreven naar Melody en we kregen een invitatie om langs te komen. We zagen daar o.a de directeur, die ons uitnodigde in zijn kamer ( prachtige oude radio’s had hij daar staan) en we zagen o.a. David Gilbee ( tegenwoordig doet hij programma’s bij Prime Time Radio). En toen zag ik tot mijn stomme verbazing dat men zelf van LP’s CD’s kon maken, een paar jaar voordat de Philips stand alone CD Recorder uitkwam. Branden via de PC was al helemaal niet uitgevonden. Sprakeloos keken wij toe. Als dat nog eens voor ons mogelijk wordt” zei ik tegen Hans. Een paar jaar later doen we niet anders meer. Melody radio is iets populairder gaan draaien en heet nu Heart FM, ook een fijn station op de Astra satelliet. Minder fraai ging het bij ons bezoek aan Jazz FM, waarbij men vergeten was dat we zouden komen en dus werden we zo de straat weer op gebonjourd. Gelukkig vonden wij in die straat een pub waar men ook tevens bier brouwde en dat smaakte voortreffelijk. De straat heet Holloway Road, waar ook een beroemde producer woonde welke zo stom was om later The Beatles en Tom Jones als “talentloos”de deur wees. Ja, ik doel op Joe Meek!

Bij onze bezoeken aan de Caroline people bezoeken wij ook altijd de vrije radio clubs in Engeland en bij ons laatste bezoek vertelde de vrouw van de
Club ons dat ze helemaal stapel gek is op Cliff Richard. Zij heeft al zijn opnames, tapes, video en cd’s. Zij had van haar vader een grote erfenis gekregen en mocht het geld besteden zoals haar dat het beste leek. Ze voegde de daad bij het woord en ging IEDERE AVOND Cliff zien in de concertzaal waar hij optrad: wel een half jaar lang zat ze op de voorste rij en toen begon het Cliff ook wel op te vallen. “Op een avond heeft hij me naar huis gebracht”zei ze blozend als een jong meisje. “tja, als ik de kans had gekregen had ik hem helemaal leeg gezogen, maar ja, gezien zijn geaardheid zat dat er niet in”. Haar man had dit verhaal kennelijk al duizend maal gehoord en schonk er geen aandacht aan.

Engelsen

Zijn rare mensen- dwz. natuurlijk niet de “Rupert Murdochs”en alle mediagiganten van o.a. Sky, maar het kliekje van de zeezenders. Organiseren kunnen ze niet, bevoorraden was ook al een probleem en adverteerders winnen, vergeet het maar. De huidige mislukte kloon van Caroline, idem dito. Notabene hun eigen freakenblad: Horizon genaamd, schrijft op pagina 4 van no 90 dat Malcolm van plan is een 2e Caroline muziekkanaal te openen op de Eurobird ( = Astra) satelliet en men zich verwondert om dit steven omdat Caroline “eerst moet leren lopen alvorens men kan gaan rennen”. 13 jaar “leiderschap”van Malcolm… ook ver-
wondert men zich over het feit dat er nog zo weinig reclame op dat station zit. Nou, dat is helemaal niet verwonderlijk: Caroline wordt ‘gedragen”door John Lewis, Nigel Harris en soms door Roger Day. De jocks die je verder hoort zijn vreselijk en hun muziek ook. Men snapt niet dat in een tijd van felle concurrentie je niet met deze bagger kan aankomen.

Tijdens het London evenement van Caroline toen de Ross aan de kade lag
Bleef Tony Allen mokkend aan de kade staan: had geen zin om programma’s te doen. Andy Archer had de onbeschaamdheid om de afspraak die wij met hem hadden bij Invicta Radio kompleet te negeren.
Hans Knot pikte dat uiteraard niet en schreef een brief naar de directie van dat radiostation. Andy zal wel een stevige douw hebben gekregen!
De enige die altijd normaal deed was John Lewis, als we in Whitstable waren zocht Bob Leroi ons altijd op en tesamen met John Lewis en Nigel werden er heel wat pinten opgedronken in de plaatselijke pubs. De voorliefde voor dj’s gaat vaak heel ver: onze bed and breakfast lady had een enorme voorliefde voor Johnny Walker en toen wij haar enige jaren geleden vertelden dat we Johnny hadden ontmoet, zweefde ze van pure blijdschap naar de keuken om nogmaals verse thee voor ons te zetten. Johnny Walker kende ze uitsluitend van Radio 2 van de BBC, kennelijk waren de Caroline jaren van Johnny haar ontgaan. Aan die caroline jaren van Johnny Walker bewaar ik mijn beste herinneringen: ’s avonds om elf uur Percy Sledge ’Warm and tender love” en dan zijn nacht programma. Frinton Flashing, half de jeugd van oost Engeland stond aan de kust te seinen met de Mi Amigo. Hele leuke programma’s waren dat.

Het echtpaar Bates. (Watch out you chap)

Jaren geleden had Hans een boek geschreven “de droom van Sealand” en dus kwam Radio Essex van het echtpaar Bates ter sprake. We bezochten het echtpaar in een kustplaats: Holland on Sea. Na de close down van Radio Essex verkaste de Bates family de apparatuur naar een ander eiland: Sealand.
Zij proclameerden de onafhankelijke staat van Europa, geven hun eigen postzegels uit, schieten op alles wat te dicht bij het eiland komt, spreken/spraken met dubieuze geldschieters inzake een casino op Sealand, een internet bedrijf en op de dag dat we ze bezochten hadden ze het weer over radio. Volgens Bates zou er binnenkort ( nu zo’n 10 jaar geleden) een nieuwe radiozender opgestart worden. Het gesprek bleef beleefd en voortkabbelend ( ieder mens heeft nl recht op zijn eigen dromen en fantasieen nietwaar) totdat Hans een opmerking maakte over de haalbaarheid van een en ander. WATCH OUT YOU CHAP, brulde Bates en verloor zijn zelfbeheersing. De kreet Watch out hebben we erin gehouden. Uiteraard komt er niks van. Zelfs mijn overbuurman Pistolen Paultje en Joost den Draaier hebben het geloof in Bates verloren en terecht.

Don and Jean

Jarenlang hebben wij gelogeerd bij Don and Jean in Bentfleet, de woonplaats van Buster, die jarenlang het beste Engelse offshore blad Monitor magazine redigeerde. Buster zat in een rolstoel en werd verzorgd door Jean , een gewezen verpleegster. Na de dood van Buster mocht Jean in het huis van Buster blijven wonen. Don was betrokken bij Radio Atlantis en later bij de lokale zender Radio Essex. Bijzonder aardige mensen. Zij nodigden ons in begin jaren 80 uit om bij hen te komen logeren. Jarenlang zijn wij daar geweest. Helaas kwam daar een eind aan omdat beiden niet bepaald “het huis onderhielden”en dat is eufemistisch bedoeld. Meubilair stond er praktisch niet, deuren zaten niet in het huis, wel een bad waarin Jean met haar eendje speelde. Het rijke archief van Buster zat in plastic zakken in de tuin en deels in hun schuur. Na enige jaren konden we niet meer blijven omdat op een nacht toen het regende het water zo langs de muur stroomde op het gezicht van Hans. Zeer sneu te zien dat van het prachtige huis in Bentfleet een puinhoop achterbleef. Wel had Don in de tuin een grote satellietschotel staan, waar wij met verbazing in nov 1989 de omwenteling cq het omhalen van de muur in Berlijn volgden. Jean is overleden in 2007!

Middle East Corporation

Een van de tv studio’s welke uitzendingen verzorgde voor het midden oosten. We kregen van ene Mike een uitnodiging om e.e.a. te bezoeken.
Van het hele bezoek herinner ik me vrij weinig, echter ik weet wel dat de rondleiding ruim 2 uur duurde. Ondertussen keek ik wanhopig naar Hans, wat we hadden beiden een dorst… Uitgeindelijk inviteerde Mike ons op een lunch welke we aan de overkant van het plein zouden gebruiken. We keken om ons heen. Aan de overkant zagen we een enorm plein met bankjes en helemaal achter het plein een pub met terras! Bleek het een beroemdheid in binnen- en buitenland te zijn: The White Horse on Parsons Green ( tube Parsons Green en rechts de straat in lopen). Meer dan 16 bieren op de tap!!! Elk jaar komen we er eten en drinken. Die dag speelde een dixielandband en we zijn er ’s middags en ’s avonds weer geweest. Fantastisch. Het bar personeel komt uit alle landen van de wereld om de Engelse Biercultuur te leren!

Ruud Hendriks

Jaren later hadden wij eens een afspraak met Ruud die toen der tijd in London woonde. Het nodigde ons uit voor een etentje en de eerste opmerking die wij maakten was: Ruud, we horen dat je weg gaat bij Super Channel. Klopt dat? Ruud ontkende in alle toonaarden. We toonden hem de Panorama van die week. Het stond er uitgebreid in. Marijke- zijn vrouw- kon niet aarden in Londen.( En inderdaad, enige maanden later verkaste Ruud weer naar Nederland). Bij die afspraak- hij had net zijn avond eten verorberd, belde zijn vrouw Marijke, met het bevel nu naar huis te komen. Zelden hebben wij iemand zo snel zien vertrekken. Hij zat dus behoorlijk onder de plak die tijd!

De Waarheid

In de nieuwsgroep stond een tijdje geleden een opmerking van Leen Vingerling over zijn twijfels over het “waarheidsgehalte” in Freewave en de SMC verhalen en produkties. Op de CD “The legend lives on” had Marc Jacobs het over een staking in verband met het feit dat er te weinig voedsel aan boord zou zijn en dat moest volgens Leen zijn dat de dj’s aan boord solidair waren met de honger ergens in de wereld. Een “non-event” dus. Het argument om deze gebeurtenis te staven was het feit dat het was opgetekend door Walter Zwart “en die was er zelf bij”. Deze “gebeurtenis” is hetzelfde als wanneer je door een microscoop kijkt: dan zie je beestjes door elkaar heen kroelen die je met het blote oog niet ziet. Walter Zwart reageerde op mijn mailtje inzake “De Waarheid”door – zeer terecht- te stellen dat bepaalde gebeurtenissen door mensen zeer uiteenlopend geïnterpreteerd kunnen worden. Vind als schrijver maar uit hoe de zaken werkelijk zijn gegaan en probeer de “kleuring in het verhaal” maar zoveel mogelijk te elimineren. Ook de tijd heelt alle wonden en het is typisch menselijk om je interpretatie na jaren bij te stellen.

Fortuyn.

Denk maar aan Pim Fortuyn. Uw mening over deze politicus zal nu waarschijnlijk een andere zijn dan die uit begin 2000 toen hij als een komeet de politieke ladder opschoot.

Hans Knot

Ik ken Hans Knot al sinds 1965 en weet dat hij een zeer integer man is die alle binnenkomende verhalen toetst op waarheidsgetrouwheid en dan pas publiceert. In tegenstelling met voormalige Engelse bladen die het niet waagden om enige kritiek op Ronan bijvoorbeeld te uiten.Wel komt het voor dat bepaalde ontwikkelingen niet door Freewave meteen gepubliceerd worden omdat bijv. partijen nog met elkaar praten en voorbarige publicatie kan dan schade toebrengen. Dat doen wij ook omdat anders onze contacten opdrogen.Er zijn altijd mensen die op alles en iedereen kritiek hebben, meestal van mensen die zelf geen boeken schrijven of enige publicatie hebben gedaan. Zelfs aan het boek van Keith Skues heeft Hans enige uren besteed en ik kan mij herinneren dat wij nog met Keith enige uren in de pub hebben gezeten en Keith aan de hand van informatie van Hans aantekeningen heeft gemaakt.


Radiodagen

Door zijn persoonlijkheid en vele contacten in dit wereldje worden de radiodagen van ons zo goed bezocht en dat kan je niet zeggen van de radiodagen georganiseerd door Offshore Echo’s waar in Calais enige tientallen mensen komen opdagen. Dat heeft ook te maken met de organisatie van zo’n gebeurtenis en het vele werk dat je moet doen om mensen te trekken. Daar vergissen mensen zich nogal eens in. Vaak lees je in de nieuwsgroepen berichten als “zullen we op die en die datum eens bij elkaar komen”? Alsof dat “bij elkaar komen”niet georganiseerd moet worden, zaal geboekt en betaald!! moet worden. Radiodagen zijn dagen waarop men graag wat spulletjes koopt, maar ook zien en gezien wil worden. Het is een jaarlijks treffen van mensen die een hobby hebben.
Vaak ook had – diep in hun hart- hun hobby hun beroep moeten zijn. In de nieuwsgroepen lees je diverse berichten van mensen die diep in hun hart eigenlijk dj hadden willen worden in plaats van wat ze nu zijn geworden.

Peter Harmsen

De man achter de schermen van SMC. De man van de automatisering, de dbase, de smc internet site. Jaren geleden, ergens in 1984 meldde hij zich voor een trip naar de Ross. De faciliteiten zoals met Leen Vingerling en de schippers hadden we nog niet, Theo Tromp en ik kwamen kort na de start van Caroline in de haven van Scheveningen een man tegen op een boot waarmee we een praatje maakten. Hij had een vrij grote schuit en daar was plaats op voor zo’n 15 man. De persoon in kwestie van een gepensioneerde arts en zo’n tocht naar de Ross leek hem wel leuk. Enfin, Theo Tromp en Peter Harmsen en zijn gevolg boekten bij de dokter. Ruim
18 uur varen! Aangekomen bij de Ross lag er een marineschip naast en die liet ons weten dat aan boord komen van de Ross een misdrijf was. De zoon van de dokter liep al de dunne door zijn broek, dus geen mens kwam aan boord tot grote woede van de Caroline liefhebbers. Peter heeft het mij vergeven en we zijn vrienden gebleven tot de huidige dag van vandaag. In feite is Peter Harmsen de technische man van SMC.

De nek omgedraaid.

In feite hebben sommige eigenaren van de zeezenders zichzelf de das omgedaan; denk aan: de moord op Reg Calvert in Engeland- de regering had eindelijk een aanleiding om de zeezenders de nek om te draaien- denk aan Nederland: de bom op de Mebo 2. Als de eigenaren van de Mebo slim waren geweest hadden ze het schip verkast naar de grens tussen Nederland en Belgie en waren daar in het Nederlands gaan uitzenden.
Dan hebben we het nog niet gehad over Ronan O’Rahilly: dat hij niet vooruit loopt om te betalen is bekend, maar om je eigen negotie naar de ratsmedee te helpen…. De tenderskosten liepen eind 67, begin 68 op: nogal logisch dat Rederij Wijsmuller om zijn geld kwam. Nou dat heeft die Ier geweten, geen Caroline in de komende 4 jaren. Had hij zijn hersens gebruikt dan had hij beide schepen verkast naar de Nederlandse kust: resultaat: minder tenderkosten en Ned publiek voor Caroline en legaal
reclame maken. Volgens Gerard van Dam had Ronan O’Rahilly nauwelijks geld in de beginjaren ’70 en dat zou een van de redenen geweest kunnen zijn dat het overzetten van de apparatuur van de Mi Amigo op de Scheveningen ’54 van Gerard van Dam niets terecht is gekomen. Ronan wist dat de Mi Amigo elk moment kon zinken , maar liet de zaak zoals hij was. Steph Willemsen, de man van de Condor, vertelde me eens dat Peter Chicago bij hem aan boord kwam om het schip te inspecteren, maar ook toen hield Ronan de boot af.

Monique Radio Club

Enige maanden geleden werd in de nieuwsgroep gevraagd wie achter deze club zat: wel een Stichting Corona. Stichting Corona was opgezet door een zekere Tom ( ik ben zijn achternaam vergeten Olthof was penning-
Meester) en dat was weer de opvolger van Stichting LTRA ( lokale radio en tv te Amsterdam). De tv piraten waren net aan hun einde gekomen doordat de overheid ingreep in verband met het feit dat men nieuwe films ging uitzenden en de bioscoopbond om aktie vroeg. LTRA moest de legale voortzetting worden van radio Unique in Amsterdam en Mokum TV. Frits Mulder- de zwager van Hans Knot- ook bekend van Radio Monique was daar nog bij betrokken.

Maar nu dwaal ik af.

Corona maakte op Radio Monique reclame voor de boottochten. Gert Jan Smit, acquisiteur van radio Monique, wilde dat Corona ook de merchandise van Radio Monique ging verkopen ( Nico Volker liet de merchandise maken: t shirts ed) en vond het verstandig dat de luisteraars ook een blad kregen. Kennelijk vond Fred Bolland dat toch geen goed idee en het blad moest stoppen, dwz er kwam echt nieuws meer naar buiten, behalve negatief nieuws en dat was niet de bedoeling. Immers: in het blad FRM stonden de nodige kritische artikelen die zeer waarheidsgetrouw waren, want de (spook)schrijver was medewerker van Monique.

Zeezender/radiodagen

Al voor de samenwerking met Freewave ( Hans Knot) organiseerde ik al zeezenderdagen, o.a. in Scheveningen in het Seanews centrum van Jacques de Gier, cineast. De Gier was zelf erg geïnteresseerd in zeezenders, dus hij had al ruim een uur op de plank liggen. Toen het Seanews centrum sloot ben ik naar het Badhotel in Scheveningen gegaan. Later volgde nog “het Dovencentrum”in Amsterdam, Hotel Die Raeckse in Haarlem ( hebben we jaren gezeten) Stadscafe in Haarlem , een zaal in de Speerstraat in Amsterdam. Omdat de toeloop steeds groter werd en het Stadscafe in Haarlem dicht ging, zijn we uitgeweken naar de Koningszaal te Artis Amsterdam. Groot en… helaas duur. Na de invoering van de euro werd de Koningszaal nog duurder. Het management kwam in andere- duurdere handen.
Dit resulteerde in opmerkingen in de Nieuwsgroep van “het verdwijnen van geld in de tas van Olthof”en andere opmerkingen. Voorstellen werden gedaan als: een zaal in Nunspeet, Stronkenradeel en andere kleine plaatsen in Nederland. Men vergeet dat je toch enigszins centraal moet zitten. In aanmerking komen dus uitsluitend plaatsen als Amsterdam, Haarlem, Utrecht en evt Den Haag of Leiden. Dus geen Eindhoven of Tilburg!

Ook kwam het verzoek eens een dag te organiseren op een schip. Nu had radio 192 de “Minerva”uit Scheveningen gehuurd…. Daar kunnen 120 personen maximaal op.
De huurprijs € 1200,-- per dag( van 11.00 uur tot 17.00 uur) + € 300,-- voor het eerste uur en daarna € 150,-- voor de volgende uren. U begrijpt al: onbetaalbaar: zowel voor ons als voor de deelnemer voor zo’n tocht. Men zou dan zo’n 20 euro per deelnemer kwijt zijn
en men valt al over 10 euro toegangsprijs voor de radiodag. Ook wilde men dat er een radiodag gehouden zou worden op de Norderney. Sietse Brouwer had dat al eens gedaan bij de opening van Radio Caroline Nederland. Een roestbak waar alles wat herinnert aan het legendarische verleden uit is gehaald. Wij Nederlanders hebben de ergerlijke gewoonte om meteen alles te slopen en dan tot de conclusie te komen alles gesloopt is en dan
GOTSPE!! vragen aan de luisteraars om een bijdrage van een euro om de zaak weer op te knappen terwijl de miljonairs Van Veen, Van Kooten in de zaal rondlopen. U begrijpt: ik heb het over de Veronica 828 dagen.

DE WAARHEID

Enige tijd geleden schreef Leen Vingerling in de nieuwsgroep een kort stukje over “de waarheid”. Wat is waarheid? Is dat datgene zoals we dat zelf beleefd hebben of niet?
Als een recensent naar een cabaretvoorstelling is geweest en hij schrijft dat de voorstelling fantastisch was: is dat de waarheid? Heeft de hele zaal dezelfde gevoelens? Ik zie op video oudejaarsavond conferences terug ( Wim Kan uitgezonderd) en dan denk ik wel eens: heb ik hier zo om moeten lachen? Met andere woorden: de tijd gaat een factor meespelen. We zeggen nu wel eens: Mijn schooltijd was mijn leukste tijd of mijn diensttijd was de leukste tijd, terwijl je op dat moment in die situatie misschien wel eens baalde.
Als me nu tegen een oudere zegt: Veronica was heel populair, bent u het met me eens?
Dan zegt men in negen van de tien gevallen: ja. Vraagt men aan een jongere hetzelfde dan zal hij zeggen: Die voormalige zeezender? Dat half failliete tv station? Nee hoor, niet populair. De geschiedenis wordt steeds weer herschreven zodra er nieuwe feiten en feitjes boven water komen. Mooi voorbeeld is de geschiedenis 2e wereldoorlog, zoals die op tv en in boeken werd beschreven. Tot eind jaren 60 was het usance om te schrijven dat de Nederlandse bevolking voor 90% anti Duits was. In latere jaren werd het steeds duidelijker dat de Nederlanders helemaal niet zo anti Duits waren als gesuggereerd werd. Denk aan de stroom boeken over Politie en openbaar vervoer in die tijd en het Omroepwezen.
In de meest recente geschiedenis is de vraag over: Heeft Irak nu wel of niet chemische en andere wapens een duidelijk voorbeeld. De waarheid komt soms snel, soms langzamer boven water.

Leen en anderen willen dus o.a. weten: wat het allemaal zo leuk, was het allemaal zo spannend, was het allemaal zo populair. Noch Veronica, noch RNI, noch Caroline, noch Radio London heeft ooit een onderzoek laten doen. Men nam gewoon aan dat Radio London 8,8 miljoen luisteraars had en dat is eerlijk gezegd wel erg overdreven. Men schreef gewoon van elkaar dit soort cijfers over en zo werd duimzuigerij opeens “werkelijkheid”.

Dagboeknotities

24 mei 66 Laatste schooldag. Thuis gekomen merkte ik dat Caroline wat generatorproblemen had: jankende platen!
27 mei 66 Start nieuwe zender: Britain Radio op 227 m, Radio England op 355 m ( vanaf 1 schip, de Olga Patricia) Proefuitzendingen!
14 juni 66: sinds enkele dagen wordt Radio London gestoord door Radio 270 vanuit Scar-
borough. Britse regering vaan illegale radiostations aanpakken meldt Het Parool.
23 juni ; het parool: Ernstig conflict rond piratenstation Radio City.
Zendereigenaar gearresteerd!itse politie heeft gisteren de financier Oliver Smedley, die eigenaar is van een aantal piratenzenders, w.o. Radio Caroline, gearresteerd in verband met de moord op de directeur van de Engelse piratenzender Radio City, de 37 jarige Reg Calvert.
14 nov 66: Piratenzender Radio Dolfijn gisteren van start gegaan!
25 nov 1966: foto in de krant: Actie voor het behoud van Radio Caroline. De krant meldt ook nog dat radio 390 op 24 nov haar uitzendingen staakte.
2 dec. 1966: 2e piratenzender in Engeland beboet: radio Essex moet 1000 gulden boete betalen.
‘9 maart 1967: Radioschip bij werf voor reparatie mast. Zender onklaar door de storm.
Sinds gistermiddag ligt bij de NV Zaanlandse Scheepsbouwmaaatschappij aan het Noordzeekanaal het etherpiratenschip Laissez Faire , waarop dinsdagmiddag 28 februari om kwart voor een de twee radiostations Britain Radio en radio Dolfijn hun uitzendingen moesten staken. Bij windkracht 10 knapte twaalf meter mast van de zeventig meter hoge mast af, waardoor de zendinstallatie onklaar raakte. De herstelwerkzaamheden zullen ongeveer 10 dagen duren.
8 aug 67: Radio Caroline wil Nederlandse reclame. Laatste Britse piratenzender gaat zich vooral op ons land richten. Verder gaat het artikel met o.a. “De financial Times meldt verder dat de financiele positie van Planet Productions ( de werkmaatschappij van Caroline) minder rooskleurig is dan men algemeen aanneemt. In het boekjaar 64065 verloor men fl. 90.000
en in 1965-66 fl. 22.000,-- ( resp 40.840 euro en 9983 euro).Over de eerste maanden van het boekjaar 1966-67 was er een winst van fl. 111.000,-- maar sinds 1964 is er geen dividend uitgekeerd, aldus de financial Times.
19 okt 68: Radio Marina, een nieuwe piraat. Het gonsde de afgelopen weken weer van geruchten rond het al of niet in de lucht komen van een nieuwe Nederlandse etherpiraat. Zeker is dan Jacques Soudan, de van radio bezeten journalist uit Zwijndrecht al anderhalf jaar lang niet stil heeft gezeten en in die tijd druk bezig is geweest om contacten te leggen tot de verwezenlijking van zijn grote ideaal: 24 uur pop- en easy listening music station voor de Belgische of Nederlandse kust met uitzendingen te ontvangen in de Benelux.
Parool Goede Vrijdag 1968: Radio Caroline mogelijk dit weekend terug, vanaf nieuw schip.
8 dec. 1968!!!! Radio Nordsee half december in de ether. Op 12 dec. 1968 moet de 780 ton metende Galaxy van waaraf ooit Radio London in de ether klonk, zee kiezen uit Hamburg.

EEN VREEMD TELEFOONTJE UIT ENGELAND

De merkwaardigste “deal” ( die overigens niet door ging) begon met een belletje van een Engelsman, een collega van “een bekende van Hans Knot en mij” van de BBC. In de tijd dat dit zich afspeelde was de “Prinses Diana gate”in volle gang. Het boterde niet zo tussen Prins Charles en zijn echtgenote. Charles ging vreemd en Diana had ook een lover. Diana en Charles waren regelmatig met hun geliefden aan het bellen, zowel via de GSM als een vaste verbinding. Hoe het mogelijk was is een raadsel gebleven, maar opeens doken in Engeland tapes op waarop je o.a. Charles tegen zijn geliefde Camilla hoorde zeggen dat hij wenste haar tampon te zijn- overigens deels uitgezonden op de Ned. tv in het programma Nova.
Binnen BBC kringen en sommige kranten had men die tapes in het bezit. Ik werd op een avond gebeld met het verzoek om van die tapes- men had een uur in bezit- een cd te maken en die te exporteren naar Engeland. Ik raakte in grote opwinding. Dat was nogeens handel.
Ik vroeg een dag bedenktijd. De volgende dag werd ik opnieuw- door dezelfde voor mij onbekende man- opgebeld. Ik zei dat ik akkoord ging. Ik hoefde mijn adres niet te noemen, dat had hij al en hij beloofde de volgende dag de tapes op te sturen en 14 dagen later de cd’s bij me te komen ophalen. Voorlopig zouden er 3000 geperst worden. Een week ging voorbij, nog een week, maar geen tapes in de brievenbus. Een grote teleurstelling en tot op de dag van vandaag weet ik nog niet wie er nou precies gebeld heeft.

Haagse Harrie

Haagse Harrie was een zendamateur uit Den Haag. Hij kende het radiowereldje, want een van zijn kennissen was iemand die betrokken was bij de bevoorrading van de Ross Revenge.
Zo leerde ik hem ook kennen. Haagse Harrie had een hobby: antennes plaatsen en antennes inklimmen. Zo werd hij geronseld door de Caroline mensen om de hoge mast in te klimmen als daar reden voor was. In diverse video films zien wij Haagse Harrie helemaal naar de top van de mast gaan. Door de organisatie werd ook gevraagd om mensen in zijn auto mee te nemen naar Nieuwpoort van waaruit bevoorraad werd. Zo had Harrie wat geld om de benzine voor de auto te bekostigen. In zijn huis in Den Haag stond een uitgebreide studio waar o.a. Radio Hofstad gebruik van heeft gemaakt. Simon Barrett en ook Samantha Dubois kwamen geregeld over de vloer. Haagse Harrie heeft zich thans helemaal teruggetrokken uit de radio scene en houdt zich nu bezig met Surinaamse dames.

Mokum TV, Randstad TV, Hiro en radio Unique

In de jaren 80 maakte ik kennis met Edje Bakker uit de Bijlmer. Een radioamateur in hart en nieren. Voor het eerst van mijn leven zag ik een reusachtige schotelantenne op zijn balcon staan en Ed liet me horen wat je zoal met die schotelantenne kon horen. Dat was al heel wat. Ed was schnabbelende. Wat zijn preciese werk was, daar ben ik nooit achter gekomen, wel weet ik dat telefoons zijn speciale aandacht hadden alsmede ook de verkoop van zendapparatuur. Hij leverde aan Decibel, Radio Sjuul en Unique o.a. FM zenders ( de zgn Harries) die hij betrok van een leverancier uit Noord Nederland. Vooral de populaire Decibel had de warme belangstelling van justitie en elke keer als een zender werd meegenomen werd Edje gebeld en hoe hij het presteerde weet ik niet, maar nog geen uur later was er een nieuwe Harrie geïnstalleerd. Ed leverde ook tv zenders. Die hadden een veel kleiner vermogen want die hoefde je maar in te laten stralen op het kabelnet en klaar was Kees.
Na de tv uitzending van de omroep kwam het testbeeld in de lucht en even later kwam bijv. in Amsterdam Mokum tv in de ether. Elke dag volgens de sandwich methode: reclame, wat porno, reclame en evt nog een nachtfilm. De omroepen hebben later na het verdwijnen van de tv piraten de nachtfilms overgenomen, want in die jaren ging de tv op zwart. Ook in Den Haag ging Edje zenders installeren ( Hofstad en Hiro) en de RCD maakte overuren in die tijd.

Edje was veel weg in die tijd, weg van het spiedend oog van zijn echtgenote Helga. Edje kwam ook veel op de wallen, niet als consument, maar als wandelende telefoon. De telefoon werkte in de jaren nog analoog en Edje had een methode ontdekt om ‘in te breken in de ministeries”. Zijn draagbare telefoon werkte via het tel nummer van het desbetreffende ministerie (die een budget hadden van enige honderdduizenden guldens) en zo konden de dames van plezier voor een habbekrats bellen met zuid amerika, suriname enz enz.

Midden jaren 80 verhuisden ze naar Almere en zijn echtgenote zorgde ervoor dat deze pleziertjes Ed voortaan bespaard bleven. Jammer, je kon altijd lachen met Ed.

Ufo’s uit zee.

Nog steeds wordt ik ’s avonds weleens gebeld met de vraag: Komen er nog nieuwe zeezenders. Nee, die vraag wordt niet meer gesteld door John uit Ijmuiden, dat station is hij gepasseerd, nee vaak door mensen die pas deze wonderlijke hobby hebben ontdekt en dolenthousiast zijn geworden. Begrijpelijk, echter men weet natuurlijk donders goed dat e.e.a. economisch niet meer haalbaar was. Monique was natuurlijk eigenlijk al niet meer haalbaar, vooral als het management een dusdanige grote greep uit de kas doet, dat er voor bevoorrading en betaling personeel weinig meer overblijft. Leen Vingerling kan daar leuk over vertellen.
Nee, er zijn nog steeds mensen die bij elk kraakje op de middengolf meteen in de rondte gaan mailen, zodat een ufo een soort feit gaat worden. Medio augustus dit jaar had er weer een nieuw station op de Noordzee moeten liggen en als ik alle verhalen voor waar had moeten aannemen, dan lag nu de hele kust van Den Helder tot Hoek van Holland alweer vol zeezenders. Soms als ik in Scheveningen ben kijk ik nog wel eens naar het water, naar het strand waar de Norderney lag en naar de boten van de diverse rederijen. Als ik met de tram langs de Laan van Meerdervoort rijd dan kijk ik bij de Valkenboskade naar het huis van Ellen
(Samantha Dubois), naar Man San, de Chinees waar Ellen, Peter Chicago, Theo en ik vaak gegeten hebben. Die tijden komen niet meer terug. .. helaas.

(Tijdens het schrijven van dit artikel werd ik gebeld door een zekere Peter uit Heerhugowaard die… u raadt het al… wat “verdachte geluiden hoorde op de middengolf”. Diezelfde “Peter”uit Heerhugowaard zie ik tot mijn grote verwondering op een avond in het programma “Radar”van de Tros. Het onderwerp ging over reizen naar Turkije met name de slechte hotels waar de mensen werden ondergebracht. “Peter”voelde zich slachtoffer… ja ja.

Merchandising

Wat vinden de dj’s en andere medewerkers ervan? De meesten vinden het leuk dat er na jaren nog een bandje van hen in het circuit rondgaat, anderen zijn soms wat zuur.
Toen Zeezenders 78-79 uitkwam( een produktie van Ruud Hendriks en Erik de Zwart) was een niet met name te noemen dj van Mi Amigo onaangenaam getroffen. Hij wilde nl zelf een plaat uitbrengen over dit onderwerp. Hij dreigde met hel en verdoemenis. Het schijnt dat die plaat- nu cd- eindelijk gaat komen. Beter laat dan nooit.

Wordt eventueel vervolgd




Klik hier voor: EEN NOSTALGISCHE TOCHT NAAR DE FORTEN (24 JULI 1992)



 

 

 

 

Impressum & Datenschutzerklärung